Tag Archives: Music

Madonna

Madonna, czyli Madonna Louise Veronica Ciccone urodziła pod koniec lat 50-tych w Bay City. W 1977 roku przeprowadziła się do Nowego Jorku by podbić rynek muzyczny jako piosenkarka i tancerka. Za młodu by zarobić na czynsz pozowała do zdjęć (niekiedy nago) jako fotomodelka. Po przylocie do Paryża Madonna poznała swojego przyszłego chłopaka Dana Gilroya z którym założyła zespół o nazwie Breakfast Club. Najciekawsze w tym układzie jest to, że Madonna nie śpiewała tam lecz grała na perkusji lecz szybko się zorientowała, że to nie dla niej i zaczęła karierę wokalną. W latach 80-tych Madonna była sławną piosenkarką i bardzo cieszyła się z olbrzymiej sprzedaży swoich płyt w tym czasie. Madonna jest postacią dość kontrowersyjną świadczy o tym na przykład wydany jej sex-album który promował album muzyczny „erotica”. W zeszłym roku Madonna na potrzeby reklamy zaprojektowała ubrania dla firmy H&M nazwano ją M by Madonna kolekcja okazała się przełomem i osiągnęła zadziwiającą sumę sprzedaży 15mln dolarów.

Reggae

Reggae swój początek ma w Jamajce, gdzie urodził się w okolicach lat pięćdziesiątych. Te lata są uznawane za te, w których reggae zaczęło w końcu wychodzić spod ziemi. Jednak jej prawdziwy boom miał miejsce w roku 1962, kiedy to Jamajka zyskała niepodległość. Jest to najbardziej charakterystyczny nurt muzyczny jamajskiej kultury.Reggae zrodziło się z pewnych walk producenckich, które odbywały się na ulicy Kingston. Za najważniejsze persony w tej dziedzinie uważa się „Dukea”, „Reid” oraz najbardziej znany ze wszystkich „Clement „Coxsone” Dodd. Były to walki na tak zwane rhythm and bluesowe rytmy. A najbardziej słuchanymi wykonawcami w tym okresie byli Lloyd Price, The Coasters, The Platters oraz La Verne Baker. I już w 1962 roku zostało utworzone legendarne dzisiaj Studio One. Podczas walk o niepodległość do Jamajki zaczęli zjeżdżać inni utalentowani muzycy, którzy uciekli do innych krajów kilka lat wcześniej. Głównym założeniem tego gatunku muzycznego była walka ze złem, szczególnie z dyskryminacjami rasowymi, oraz szerzeniem ogólnie pojętego pokoju. Muzyka ta była utożsamiana bardzo często z rastafanizmem, co jedni wykonawcy krytykowali, a inni chwalili. Za największego muzyka reggae uważa się Boby’ego Maryleya.

Radia internetowe – cieszą się popularnością?

Internet to cud techniki – jeden z wielu oczywiście. Może nawet całkiem nie słusznie nazywany cudem, jednak fakt, faktem ale najwięcej osób korzysta z Internetu. No i z telefonu jeszcze. Ale przejdźmy do rzeczy. Internet to źródło wszelakiej wiedzy i informacji. Internet to również miejsce rozrywki. Między innymi bardzo ważną rzeczą w „dziale internetowym rozrywka” są radia internetowe. Bardzo dobry pomysł na rozpowszechnianie muzyki, zarówno komercyjnej jak i bardzo mało znanej – alternatywnej. Radia internetowe mają dosyć sporą popularność, bardzo wiele osób lubi włączyć sobie siedząc przy komputerze jakieś ciekawe przeboje, i co najważniejsze lista odtwarzania nie jest uzależniona od tego co mamy na komputerze, ale jest bardzo różnorodna. To rzutuje bardzo pozytywnie na radia internetowe. Ważne jest, że możemy dowolnie przebierać w kanałach radia internetowego. Możemy wybierać sobie gatunek muzyczny jaki lubimy najbardziej i słuchać konkretnie takiej muzyki, albo możemy wybrać kanał ogólny gdzie jest wszystko zmieszane ze sobą. – Decyzja zleży już od słuchacza, czyli od nas samych.

The Beatles

The Beatles to zespół który powstał w 1960 roku. Śpiewali oni głównie muzykę rokową i pochodzili z Liverpoolu. Zespół ten istniał już wcześniej od 1957 roku ale pod inna nazwą a mianowicie The Quarry Men. Niestety zespół ten zakończył swoja działalność 10 lat po powstaniu czyli w roku 1970. W sumie w zespole było sześciu członków. Zespół prawdziwy sukces odniósł w składzie: John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Ringo Starr. Ich pierwszy album został nagrany w roku 1963 i nosił nazwę „Please Please Me”. Na płycie tej była również piosenka o takim samym tytule jak album kompozycji Lennona która stała się hitem zespołu. Na koncerty beatlesów zjeżdżały się tłumy młodzieży. Beatlesi oddali jeden ze swoich utworów, Rolling Stonesom który okazał się ich hitem „I Wanna Be Your Man”. Zespół ten z roku na rok tworzył coraz bardziej dojrzałą i ambitniejszą muzykę. Kompozycja Yesterday którą jeden z członków zespołu usłyszał w śnie była jedną z najczęściej słuchanych w radiu piosenek. Koncertowali w Europie, Ameryce, Azji, Australii niestety nigdy nie dojechali do Polski.

The Who

Angielski zespół The Who powstał w 1964 roku i do 1978 roku, czyli do śmierci perkusisty Keitha Moona, był jedną z najważniejszych gwiazd na scenach rockowych całego świata. Przyczyniła się do tego między innymi ogromna charyzma jego członków – oprócz uznawanego z jednego z najwybitniejszych perkusistów Keitha Moona byli to wokalista-aktor Roger Daltrey, gitarzysta Pete Townshend oraz basista John Entwistle. Dwaj ostatni muzycy grali również na instrumentach klawiszowych. Już pierwszy przebój grupy pozwolił jej przejść na stałe do historii rocka – utwór „My Generation”, z szokującym jak na ówczesne czasy tekstem „I hope I die before I get old”, czyli „mam nadzieję umrzeć, zanim się zestarzeję”. Kolejne piosenki, takie jak „Pinball Wizard” z pierwszej rock-opery „Tommy”, czy „Baba-o-Riley” lub „Won’t Get Fooled Again”, do dziś grane są w stacjach radiowych, a nawet wykorzystywane w czołówkach popularnej serii „Kryminalne zagadki”. Prócz „Tommy’ego” zespół nagrał też rock-operę „Quadrophenia”. Obie, podobnie jak „Listomania”, pojawiły się również w wersjach filmowych. W Stanach Zjednoczonych ogromną popularność zawdzięcza The Who występom na popularnych festiwalach – Monterey Pop Festival lub Woodstock. Zespół znany był z tego, że rozwalał swoje instrumenty po zagranych koncertach.

Programy muzyczne – coraz więcej na rynku.

Na rynku telewizyjnym pojawia się coraz więcej programów muzycznych. Widocznie ludzie uwielbiają oglądać teledyski oraz słuchać muzyki poprzez właśnie telewizor. Swojego czasu służyły do tego wyłącznie radia, a teraz? Muzyki słuchamy wszędzie oraz dzięki wszystkiemu. Radia, odtwarzacze płyt CD, MP3, telewizory, komputer, wszystko co ma głośniki i jakieś wejście audio(może być nim również Internet). Niestety muzyka puszczana w telewizyjnych stacjach muzycznych jest muzyką bardzo komercyjną. Większość „artystów” nagrywał właśnie po to, aby stać się sławnym i pokazać się w telewizji. Niestety nie jest to dobre dla słuchaczy. Nikt nie lubi tandety, a bardzo wiele właśnie takich piosenek nadawanych jest w stacjach muzycznych. Niestety nic nie można zrobić, gdy w grę wchodzą naprawdę duże pieniądze. Konsumenci(słuchacze) są w naprawdę kiepskiej sytuacji, ponieważ na listach przebojów widnieje tylko to, co ma widnieć według producentów. A to jest naprawdę przykre. Warto czasem odejść od telewizora i pójść do sklepu muzycznego i przeszukać półki. Często znajdziemy tam wiele lepsze melodie niż moglibyśmy usłyszeć w telewizji.

Inspiracje

Eksperymenty z elekronicznym brzmieniem stanowiły podwaliny niejednego nurtu muzycznego – jak krautrock, spacerock, czy postrock. Wraz z symfonicznymi aranżacjami, muzycy przemycali do swoich utworów elementy kompozycyjne zaczerpnięte z muzyki klasycznej. Często też sami posiadali solidne wykształcenie w tym kierunku. Rock progresywny charakteryzuje się też wirtuozerią reprezentujących go wykonawców. Nic dziwnego – to właśnie najlepszych instrumentalistów ciągnie do rozbudowanych form muzycznych i łamania konwencji. Prócz elektroniki i wpływów klasycznych, rock progresywny czerpie obficie inspiracje z jazzu i folku. Znanymi przedstawicielami jazzrocka (tzw. fusion) są np. Frank Zappa, Colloseum i Mahavishnu Orchestra. Muzykę mocno zbliżoną do rocka progresywnego nagrywał nawet Miles Davis. Wpływy folkowe, zarówno w kompozycjach, jak i stosowanym instrumentarium, można odnaleźć choćby u Jethro Tull – symbolem grupy i całego gatunku stał się rysunek przedstawiający brodatego lidera grupy grającego na flecie poprzecznym. Charakterystyczną, choć nieobowiązkową cechą rocka progresywnego są też teksty, często zawierające filozoficzne i religijne treści, lub sięgające po inspiracje fantastyką i mitologią. Przykładem może tu być choćby płyta „Tales From Topographic Oceans” grupy Yes, której treść stanowi streszczenie zawartej w książce „Autobiografia jogina” mistycznej filozofii shastrick, obejmującej wszystkie aspekty życia. Każdy z czterech dwudziestominutowych utworów na dwupłytowym albumie przedstawia jeden z aspektów tej filozofii.

Trudne lata osiemdziesiąte

Paradoksalnie, to właśnie koniec dominacji muzyki punkowej zakończył pasmo sukcesów ostatniej z wciąż walczących grup progresywnych lat siedemdziesiątych. Po wydaniu swojej najlepszej płyty „Moving Pictures”, kanadyjski Rush zwrócił się w kierunku mniej skomplikowanych brzmień, oddalając się stopniowo od tego, co spowodowało ich wcześniejszy sukces. Jednak gdy na scenie muzycznej pojawiły się tanie syntezatory, które zastąpiły drogi sprzęt stosowany przez progrockowych muzyków, wraz z nurtem new romantic i elektroniczną muzyką dyskotekową pojawiły się pierwsze młode zespoły, wzorujące się na mistrzach gatunku sprzed dziesięciu lat. Najważniejszym z nich okazał się oczywiście Marillion. Choć muzykom niejednokrotnie zarzucano wtórność w stosunku do Genesis, powołując się na zbieżność niektórych rozwiązań muzycznych oraz ekspresyjność wokalisty Fisha na scenie, szybko zdobył popularność wśród fanów gatunku. Znacząco pomógł w tym komercyjny sukces płyty „Misplaced Childhood”, z której pochodzą hity „Kayleigh” oraz „Lavender”. Za Marillion podążyli inni. Czołówkę nowego nurtu tzw. rocka neoprogresywnego utworzyły kapele Pendragon, IQ i Twelfth Night. Ich muzyka daleka była od zarzucanego wielkim poprzednikom przemądrzania się – była inteligentna, ale jednocześnie łatwo wpadała w ucho, a mądre teksty były mimo wszystko dostępne dla szerszego grona odbiorców.

Wstęp

Muzyka ma różne zastosowania tego nie da się ukryć. Muzyki nie da się opisać prostymi słowami, ponieważ niewiadomo gdzie bierze swój początek, ani jak to prosto wytłumaczyć. Muzykę stosuje się w bardzo wielu dziedzinach. Niektórymi z nich są na przykład relaksowanie się przy muzyce spokojnej lub klasycznej, która jest miła dla ucha, bądź przeciwieństwo tego czynu, czyli wyładowanie się przy ciężkiej muzyce Heavy metalu. Muzykę wykonuje jedna osoba, co jest bardzo rzadko spotykane chyba, że śpiewa akapella, czyli że bez udziału instrumentów. Najczęściej jednak można spotkać zespoły muzyczne, w których gra około pięć czasami do siedmiu osób. Innym rodzajem zespołów muzycznych są chóry i orkiestry. Są one do siebie przeciwieństwami. Piszę tak, ponieważ chóry są to zespoły z dużą ilością członków bądź śpiewaków. Jednak w chórze nie ma żadnych instrumentów i słychać tylko sam głos śpiewających. W orkiestrze podobnie jak w chórze jest wiele osób uczestniczących, lecz nikt tam nie śpiewa tylko słychać samą muzykę wydobywającą się z instrumentów.

Muzyka klasyczna

Nostalgiczna i miła dla ucha jest oczywiście muzyka klasyczna. Jest ona nostalgiczna, ale także potrafi być i wesoła, skoczna i radosna. Wszystko to dzięki instrumentom muzycznym, które biorą udział w graniu takiej muzyki. Muzyka klasyczna jest to taki rodzaj muzyki, w którym nie ma tekstu a cała melodia jest wykonywana przez orkiestrę, która dzięki poszczególnym instrumentom potrafi podkreślić, w którym momencie danej piosenki mamy być smutni a w której weseli. Przykładem takiej piosenki, w której dzięki instrumentom i wspaniałemu pomysłowi kompozytora możemy odczuć cztery różne uczucia w jednej piosence, jest piosenka „cztery pory roku” Vivaldiego. Muzyka klasyczna jest świetnym sposobem wyluzowania i zrelaksowania się. Jednak nie wszystkim taka muzyka przypada do gustu. Szczególnie taką muzykę lubią osoby w wieku średnim bądź osoby starsze. Z taką muzyką można trochę poeksperymentować. Chodzi mi tutaj o to że jeśli leci jakaś muzyka nostalgiczna to gdy zamkniemy oczy możemy sobie wyobrazić ponury obraz a jeśli muzyka jest wesoła to obraz jest także wesoły.

Sean Paul

Sean Paul właściwie to człowiek o nazwisku Sean Paul Ryan Francis Henriques to bardzo znany muzyk preferujący dancehall opierającego się na reggae i hip-hopie. Urodził się w 1975 roku w mieście Kingston. Sean pochodzi z bardzo mieszanej rodziny łączącej w sobie: żydów, chińczyków, Jamajczyków i afrykaninów lecz sam deklaruje, że jest Jamajczykiem. Sean jest absolwentem szkoły muzycznej a gdy miał 10 lat grał na pianinie. W 2000 roku nie zadebiutował swoim pierwszym albumem o nazwie „Stage One”. W 2002 roku natomiast wydał drugi album który cieszył się większym powodzeniem „Dutty Rock” sprzedano 6 milionów razy na całym świecie. 3 lata wstecz wydał swój kolejny album pod nazwą „The Trinity” który promowały cztery single „We Be Bunin”, „Ever Blazin”, „Never Gonna Be the Same” i ostatni „Temperature”. Sean jak na razie pracował z bardzo sławnymi gwiazdami takimi jak Rihanna, 50 cent lub Jay-Z co świadczy o jego talencie i doskonałości.

Bad Boys Blue

Bad Boys Blue to zespół utworzony w 1984 przez Tony Hendrik i Karin van Haaren. Jest to niemiecki zespół utworzony w Koloni. Zespół ten śpiewał głównie muzykę typu Pop. Zespół ten posiadał w sumie siedmiu członków z tego do naszych czasów zostało dwóch John McInerney i Carlos Ferreira. Zespół ten wydał w sumie siedemnaście albumów, około 30 singlów i 16 kompilacji. Najnowszy album grupy pojawił się w 2008 roku, nazywał się „Heart & Soul” i był promowany singlem „Still In Love”. Pierwszy album został wydany w tym samym roku co założenie zespołu i nosił nazwę: „L.O.V.E. In My Car” album ten cieszył się bardzo dużym powodzeniem w dyskotekach lecz nie osiągnął list przebojów. Zespół odniósł sukces dopiero po wydaniu drugiego albumu o nazwie „Hot Girls-Bad Boys”, wtedy to w 1985 roku Bad Boysi zawładnęli listami przebojów takimi hitami jak: „You’re A Woman”. Mimo wielu kłopotów członków zespołów i wielu zmian w 2003 roku płyta „Around The Word” zadebiutowała na 43 miejscu najchętniej kupowanych płyt.

Techno

Muzyka mówiona prawie wierszem aczkolwiek nie w takim stopniu, że nie ma tam najmniejszego miejsca na muzykę nazywa się właśnie muzyką techno. Napisałem, że mówi się ją prawie wierszem, ponieważ tak właśnie jest. Muzyka ta jest to także jeden z najciekawszych rodzajów muzyki, która sama w sobie ma taką budowę i takie przesłanie, że trafia od razu do serca człowieka, który jej właśnie słucha. Teksty muzyki techno są tak zbudowane, że mówią prawie zawsze o problemach życiowych człowieka. Jednak na końcu takiej piosenki zawsze powinien być morał wyciągnięty z tej piosenki i także sposób na rozwiązanie problemu w niej zawartej. Jednak niektórzy piosenkarze pisząc właśnie takie piosenki rozładowują się w pewien sposób i przelewają swoje wszystkie myśli na papier. Gdy takie myśli połączą się z muzyką, która klimatem i rytmem potrafi jeszcze podkreślić problem zawarty w tym tekście piosenkarz może odczuć ulgę, ponieważ już się rozładował i wyżalił się w pewnym sensie osobom, które słuchają jego piosenek.

Hip-hop

Hip-hop jest rozległym ruchem kulturowym, którego początek należy przypisać afroamerykańskiej społeczności oraz latynoskiej w latach siedemdziesiątych poprzedniego wieku. Początkowo był muzyką graną tylko na osiedlach, nikt nie zwracał na niego większej uwagi, jednak już na początku lat osiemdziesiątych zaczął przenikać do kultury masowej, stopniowo zyskując popularność. Istnieje pięć trzonowych aspektów tej kultury, które stanowią jej podłoże, a są to: rapowanie, beatbox, tańczenie czyli b-boying oraz DJ-owanie. W dzisiejszych czasach dodaje się to tych składników również modę, aktywizm polityczny oraz przemysł muzyczny oraz filmowy, a nawet i architekturę.Kultura hip-hopowa zrodziła się z buntu czarnoskórych mieszkańców Stanów Zjednoczonych, którzy nie godzili się na niskie standardy życia. Z czasem kultura ta przestała być domeną Murzynów, a stała się powszechnym ruchem muzycznym, za który zabrali się i biali wykonawcy. Pierwszą osobą, o której mówi się jako o protoplascie hip-hopu, jest DJ Krool Herca – stało się to w latach 1969 roku. Muzyka hip-hopowa, określana też rapem, charakteryzuje się „brutalnym” przekazem oraz dosadnym językiem.

Disco

Zwana bardzo często muzyką dyskotekową, a to dlatego, że jej przeznaczenie odnajdywane jest właśnie głównie na parkietach. Początkowa faza histerii disco posiadała bardzo wiele instrumentów w swoich aranżacjach, ale potem, w latach osiemdziesiątych, zaczęto wykorzystywać do niej instrumenty elektryczne.W 1970 mnogość dźwięków nie była tak wielka jak dzisiaj. Dopiero w połowie tego dziesięciolecia zaczęła zyskiwać coraz większą popularność. Z każdym nowym zespołem dochodziły do tego nurtu nowe pomysły muzyczne i aranżacyjne. Co zespół, to inne brzmienie, ale na tych samych falach. W 1977 roku powstał pierwszy film traktujący o tej muzyce. Był to głośny obraz z Johnem Travoltą pod tytułem „Gorączka sobotniej nocy”. Wtedy też cały świat usłyszał o chyba największej grupie disco, nazwanej Bee Gees. W latach osiemdziesiątych, a konkretnie, na ich początku, zainteresowanie nadal było, ale już nieco słabnące. Pojawiło się w tych latach sporo młodych band, ale nie wnosiły niczego nowego, a ludzie domagali się świeżego powiewu. Upadek był nieunikniony – wydaje się, że wszystko, co można było dodać do tego gatunku, zostało dodane, a jego nowe odmiany rodziły tylko nowe zespoły. Chociaż też starsze chciały jeszcze działać, ale nie udawało im się.

Disco Polo

Specyficzny rodzaj muzyki, w którym można by było powiedzieć, że aż czuć wieś nazywa się disco polo. Napisałem, że czuć wieś nie, dlatego że z kasety bądź płyty, z której słuchamy piosenki disco ulatnia się zapach który najbardziej kojarzy nam się ze wsią. Chodziło mi o to, że disco polo odegrało taką rolę w dawnych, lecz nie tak odległych czasach, jaką była wielka furora na różnego typu imprezach na wsiach. Ponieważ te piosenki zawierają w sobie specyficzną radość i skoczność oczywiście nie wszystkie, dlatego na różnego typu zabawach nie dało się siedzieć w kącie lub podpierać ścian, bo nogi same podrywały się do tańca. W disco polo wokalistami są zazwyczaj mężczyźni o lekko łagodnym i błogim głosem, który tylko podkreślał dobrą zabawę. Disco znane było jako gwarancja dobrej i udanej zabawy, jeżeli tylko puszczano kawałki najlepszych piosenek, które cieszyły się wielką popularnością i niektóre nawet cieszą się nią do dziś. Szczególnie muzyka disco przypadła do gustu ludziom w średnim wieku, ponieważ właśnie oni wychowywali się na tym typie muzyki.

Janis Joplin

Janis Joplin nie ma ani urody współczesnych gwiazd, ani słodkiego głosu. Jednak to właśnie jej skrzekliwy wokal stał się symbolem rozpoznawczym całej epoki. Dodatkowym atutem był znakomity zespół, który towarzyszył jej występom – Big Brother & the Holding Company. Status prawdziwej gwiazdy przyniósł Jej, podobnie jak Hendrixowi, występ na festiwalu Monterey Pop Festival w 1967 roku. Później, już z innymi muzykami, dała koncert podczas festiwalu w Woodstock. Wśród jej największych przebojów znajdują takie kawałki jak „Summertime” (oryginalnie kompozycja George’a Gershwina), „Piece Of My Heart”, „Try (Just a Little Bit Harder)” a także śpiewana a capella najsłynniejsza rockowa modlitwa „Mercedez Benz”. Janis od samego początku była gwiazdą budzącą wiele kontrowersji, która ma problem z alkoholem i narkotykami. One też doprowadziły do jej śmierci w 1970 roku, w wieku zaledwie dwudziestu siedmiu lat. Jej ostatnia płyta – „Pearl”, którą nagrywała w okresie wakacji, ukazała się już po tym wydarzeniu. Choć moda i style w muzyce dawno się zmieniły, jej pełen ekspresji głos wciąż jest marzeniem wielu rockowych wokalistek.

Rock progresywny w Polsce

W naszym kraju rock progresywny popularny był od zawsze, jednak brakowało zespołów, które potrafiłyby odnaleźć się w tym nurcie. Znakomite, uznawane obecnie za klasykę gatunku płyty nagrywał Niemen, a także grupa SBB. Podczas wizyty w Stanach Zjednoczonych, Niemenowi udało się nagrać album z towarzyszeniem słynnych muzyków z grupy Mahavishnu Orchestra, nie odniosła ona jednak wielkiego sukcesu. Pojedyncze progrockowe kompozycje można odnaleźć w twórczości m.in. Skaldów i Budki Suflera. Co łatwo zrozumieć, zdecydowane więcej zespołów w tym nurcie pojawiło się w Polsce w latach 90, po upadku bloku socjalistycznego. Do historii gatunku przeszły takie grupy jak Collage, Abraxas czy wciąż nagrywający i odnoszący sukcesy Quidam. Ogromną estymą wśród fanów na całym świecie cieszą się też nowe zespoły – Riverside, Satellite lub Indukti. Odniesienie sukcesu zagranicą znacznie ułatwiła rezygnacja z polskich tekstów – wcześniej wykonawcy albo woleli śpiewać po polsku z myślą o rodzimym rynku, albo ich zdolności językowe były zbyt słabe. Obecnie polska scena progresywna cieszy się coraz większym uznaniem, a nowym zespołom łatwiej jest znaleźć słuchaczy i wydawców.

Definicja

Ktoś, najwyraźniej wkurzony zawirowaniami wokół tematu progresywności progrocka, ukuł popularną, choć humorystyczną definicję – „Rock progresywny to wszystko, co brzmi jak rock progresywny”. Wzięło się to z tego, że tak naprawdę każdy fan tej muzyki określa ją zupełnie inaczej. Wszyscy zgadzają się jedynie w jednym punkcie – potrafią zgodnie ocenić, czy dany zespół gra rocka progresywnego, czy też nie. Choć łatwo jest wymienić kilka najczęściej przytaczanych cech gatunku, praktycznie żadna z nich nie jest obowiązkowa, a liczba odmian w obrębie tego typu muzyki idzie zbliża się do setki. Oczywiście ich definicje jest równie trudno przywołać, jak zwięzły, ścisły opis całego rocka progresywnego. Według najpowszechniejszej opinii, rock progresywny to długie, czasem nawet dwudziestominutowe kompozycje, zawierające rozbudowane fragmenty instrumentalne, z wyraźnie zaznaczonym intro (początkiem) i kodą (zakończeniem). W obrębie tego samego utworu może funkcjonować kilka różnych, na pozór niezwiązanych ze sobą melodii, które powracają w coraz to nowych aranżacjach w kolejnych jego częściach. Domeną rocka progresywnego jest też jego złożoność. Mamy tu skomplikowane schematy rytmiczne i harmonie, przechodzący często od szeptu do krzyku wokal. Typowe rockowe instrumentarium zostało wzbogacone o elektronikę i instrumenty klasyczne.

Muzyka klasyczna

Powstała najwcześniej ze wszystkich styli muzycznych, to właśnie od niej się zaczęła nasz przygoda z muzyką. Muzyka klasyczna bogata jest w barwy dźwięków, i ich różnorodność. Idealnie połączone gamy dają intrygująco zaskakujący efekt. Muzyka klasyczna wzbudza respekt. Słuchana jest najczęściej przez ludzi dorosłych, często o dużej inteligencji. By zrozumieć tę muzykę należy poznać jej historię i wiedzieć jaki jest lub był jej kompozytor. Każda symfonia zależy od aktualnego humoru i nastawiania do świata kompozytora. Najwybitniejszymi kompozytorami są: -Fryderyk Chopin -Beethoven -Czajkowski -Mozart -Bach Każdy z nich ma wiele dzieł na swoim kącie, najczęściej jednak podobnie jak malarze zostali sławni i docenieni po śmierci. Każdy z nich jest wybitnym kompozytorem, posiadającym ogromny talent, potrafiący tworzyć coś własnego. Dobry kompozytor powinien umieć interpretować po swojemu rzeczywistość, mieć wielka wyobraźnię muzyczna i nie powinien bać się tworzyć. W muzykę klasyczną wchodzi również opera, symfonia, koncert, rondo, wariacja oraz sonata. Każdy z tych rodzajów jest do siebie podobny swoim pięknem, lecz różni się składnią całego utworu, tempem, rytmem. Warto choć raz w życiu udać się do opery, by doznać jej na żywo i poczuć jej magię.

The Beatles

Oszałamiająca kariera zespołu The Beatles, uważanego za najważniejszy w historii całej muzyki rockowej, trwała przez całe lata sześćdziesiąte. Został on bowiem założony w 1960 roku, zaś rozpadł się dziesięć lat później, w roku 1970. Jego członkami byli John Lennon, Paul McCartney, George Harrison i Ringo Star. Grupa zaczynała od grania żywych, głośnych piosenek o zazwyczaj radosnym przesłaniu. Takie przeboje jak „Love Me Do”, „I Want to Hold Your Hand” czy „Help!” grywane są do dziś we wszystkich stacjach radiowych. W drugiej części swojej kariery zespół zaczął poważniej traktować swoją muzykę. Szczególnym przełomem okazał się album „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”, który wykorzystywał elementy muzyki poważnej, a nawet wczesnego rocka progresywnego. Kolejny album, dwupłytowy i nigdy nie nazwany, lecz określany przez fanów mianem „białego” (ze względu na okładkę), był największym osiągnięciem The Beatles. Powszechnie podziwiane są również dwa ostatnie krążki zespołu – „Abbey Road” oraz „Let it Be”. Tytułowa ballada, podobnie jak inne kompozycje z tego okresu – „Yesterday”, „Come Together”, „All You Need Is Love” czy „Lucy in the Sky with Diamonds” należą do najważniejszych piosenek w historii rocka.

Czasy współczesne

Nowy przepis na rock progresywny spowodował, że wielu starszych słuchaczy raz na zawsze odcięło się od nowych grup, pozostając przy sprawdzonych, ulubionych zespołach. Młodzi miłośnicy rocka chętnie jednak sięgali po odradzający się rock progresywny. Jego powrotowi nie przeszkodził nawet rozłam w Marillion – nawet z nowym wokalistą zespół wciąż potrafił przyciągać do siebie kolejnych fanów. Prócz kolejnych grup z kręgu rocka neoprogresywnego, pojawiła się fala młodych, skandynawskich muzyków, łączących brzmienia charakterystyczne dla King Crimson z własnymi pomysłami i charakterystycznym, północnym klimatem. Część z nich, jak Anglagard lub Landberk, dziś już nie istnieje. Inne, wśród nich Anekdoten i Paatos, nagrywają do dziś. Kolejny ważny nurt to progresywny metal. Złośliwi mówią, że nie ma on wiele wspólnego ani z metalem, ani z progresją, jednak zdobył sobie oddane grono wielbicieli. Jego czołowi przedstawicielem jak Dream Theater lub Pain of Salvation, są gwiazdami wszystkich większych progresywnych festiwali. Spośród zespołów flirtujących z elektroniką i psychodelicznymi brzmieniami we floydowskim stylu, największą popularnością cieszy się brytyjski Porcupine Tree. Jego ścieżką podążają inne, radząc sobie lepiej lub gorzej we współczesnych muzycznych realiach. Oczywiście przemysł muzyczny nastawiony na dźwięki lekkie, łatwe i przyjemne powoduje, że artystom z kręgu rocka progresywnego ciężko przebić się do głównego nurtu i szerokiej publiczności. Zdecydowanie największą popularność zyskał Radiohead, który jednak zdecydowanie odcina się od klasyfikowania jako rock progresywny, a także Tool i Mars Volta. Blisko związany z rockiem progresywnym jest też popularny obecnie postrock, z Sigur Rós na czele.