Tag Archives: Mocne granie

Reggae

Reggae swój początek ma w Jamajce, gdzie urodził się w okolicach lat pięćdziesiątych. Te lata są uznawane za te, w których reggae zaczęło w końcu wychodzić spod ziemi. Jednak jej prawdziwy boom miał miejsce w roku 1962, kiedy to Jamajka zyskała niepodległość. Jest to najbardziej charakterystyczny nurt muzyczny jamajskiej kultury.Reggae zrodziło się z pewnych walk producenckich, które odbywały się na ulicy Kingston. Za najważniejsze persony w tej dziedzinie uważa się „Dukea”, „Reid” oraz najbardziej znany ze wszystkich „Clement „Coxsone” Dodd. Były to walki na tak zwane rhythm and bluesowe rytmy. A najbardziej słuchanymi wykonawcami w tym okresie byli Lloyd Price, The Coasters, The Platters oraz La Verne Baker. I już w 1962 roku zostało utworzone legendarne dzisiaj Studio One. Podczas walk o niepodległość do Jamajki zaczęli zjeżdżać inni utalentowani muzycy, którzy uciekli do innych krajów kilka lat wcześniej. Głównym założeniem tego gatunku muzycznego była walka ze złem, szczególnie z dyskryminacjami rasowymi, oraz szerzeniem ogólnie pojętego pokoju. Muzyka ta była utożsamiana bardzo często z rastafanizmem, co jedni wykonawcy krytykowali, a inni chwalili. Za największego muzyka reggae uważa się Boby’ego Maryleya.

Radia internetowe – cieszą się popularnością?

Internet to cud techniki – jeden z wielu oczywiście. Może nawet całkiem nie słusznie nazywany cudem, jednak fakt, faktem ale najwięcej osób korzysta z Internetu. No i z telefonu jeszcze. Ale przejdźmy do rzeczy. Internet to źródło wszelakiej wiedzy i informacji. Internet to również miejsce rozrywki. Między innymi bardzo ważną rzeczą w „dziale internetowym rozrywka” są radia internetowe. Bardzo dobry pomysł na rozpowszechnianie muzyki, zarówno komercyjnej jak i bardzo mało znanej – alternatywnej. Radia internetowe mają dosyć sporą popularność, bardzo wiele osób lubi włączyć sobie siedząc przy komputerze jakieś ciekawe przeboje, i co najważniejsze lista odtwarzania nie jest uzależniona od tego co mamy na komputerze, ale jest bardzo różnorodna. To rzutuje bardzo pozytywnie na radia internetowe. Ważne jest, że możemy dowolnie przebierać w kanałach radia internetowego. Możemy wybierać sobie gatunek muzyczny jaki lubimy najbardziej i słuchać konkretnie takiej muzyki, albo możemy wybrać kanał ogólny gdzie jest wszystko zmieszane ze sobą. – Decyzja zleży już od słuchacza, czyli od nas samych.

The Beatles

The Beatles to zespół który powstał w 1960 roku. Śpiewali oni głównie muzykę rokową i pochodzili z Liverpoolu. Zespół ten istniał już wcześniej od 1957 roku ale pod inna nazwą a mianowicie The Quarry Men. Niestety zespół ten zakończył swoja działalność 10 lat po powstaniu czyli w roku 1970. W sumie w zespole było sześciu członków. Zespół prawdziwy sukces odniósł w składzie: John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Ringo Starr. Ich pierwszy album został nagrany w roku 1963 i nosił nazwę „Please Please Me”. Na płycie tej była również piosenka o takim samym tytule jak album kompozycji Lennona która stała się hitem zespołu. Na koncerty beatlesów zjeżdżały się tłumy młodzieży. Beatlesi oddali jeden ze swoich utworów, Rolling Stonesom który okazał się ich hitem „I Wanna Be Your Man”. Zespół ten z roku na rok tworzył coraz bardziej dojrzałą i ambitniejszą muzykę. Kompozycja Yesterday którą jeden z członków zespołu usłyszał w śnie była jedną z najczęściej słuchanych w radiu piosenek. Koncertowali w Europie, Ameryce, Azji, Australii niestety nigdy nie dojechali do Polski.

Heavy Metal

Ciężka muza, której słucha bardzo wiele młodzieży wchodzącej w wiek dojrzewania nazywa się, heavy metal. Jest ona określana kilkoma nazwami niektóre z nich to na przykład heavy metal, metal, ciężka muza bądź czarna muza. Ten ostatni przydomek zawierający przymiotnik czarna ma oznaczać to, że taka muzyka to jest właściwie sieczka a nie muzyka. Bardzo wielu wokalistów bądź całe zespoły wykonujące tą muzykę niestety nie są chrześcijanami bądź katolikami. Bardzo wielu z nich jest wiary satanistycznej. Aby taki zespół mógł bardzo dobrze funkcjonować, czyli mieć dużo koncertów, wiele fanów i fanek a także, aby dużo zarabiali na tym, co robią muszą mieć bardzo różne kreacje. Najbardziej znanym z przebrań i kostiumów zespołem jest zespół pochodzący z Finlandii, który nazywa się Lordi. Wystąpili oni także na festiwalu Eurowizja, w którym to wygrali bezsprzecznie. Jednak oni nie wykonują typowego heavy metalu, ale śpiewają Rocka. Heavy metal sam w sobie jest muzyką bardzo burzliwą i idealnie pasującą do zbuntowanego nastolatka w wieku dojrzewania.

Programy muzyczne – coraz więcej na rynku.

Na rynku telewizyjnym pojawia się coraz więcej programów muzycznych. Widocznie ludzie uwielbiają oglądać teledyski oraz słuchać muzyki poprzez właśnie telewizor. Swojego czasu służyły do tego wyłącznie radia, a teraz? Muzyki słuchamy wszędzie oraz dzięki wszystkiemu. Radia, odtwarzacze płyt CD, MP3, telewizory, komputer, wszystko co ma głośniki i jakieś wejście audio(może być nim również Internet). Niestety muzyka puszczana w telewizyjnych stacjach muzycznych jest muzyką bardzo komercyjną. Większość „artystów” nagrywał właśnie po to, aby stać się sławnym i pokazać się w telewizji. Niestety nie jest to dobre dla słuchaczy. Nikt nie lubi tandety, a bardzo wiele właśnie takich piosenek nadawanych jest w stacjach muzycznych. Niestety nic nie można zrobić, gdy w grę wchodzą naprawdę duże pieniądze. Konsumenci(słuchacze) są w naprawdę kiepskiej sytuacji, ponieważ na listach przebojów widnieje tylko to, co ma widnieć według producentów. A to jest naprawdę przykre. Warto czasem odejść od telewizora i pójść do sklepu muzycznego i przeszukać półki. Często znajdziemy tam wiele lepsze melodie niż moglibyśmy usłyszeć w telewizji.

Złote lata

Pierwsze sukcesy rocka progresywnego pojawiły się wraz z debiutem Franka Zappy oraz wydaniem przez Beatlesów słynnego Sierżanta Pieprza. Ich tropem podążyły m.in. takie grupy jak The Moody Blues i Procol Harum w Europie, oraz Iron Butterfly w Stanach Zjednoczonych. Szczyt popularności gatunku przypadł na pierwszą połowę lat siedemdziesiątych. To wtedy powstały najważniejsze płyty rocka progresywnego, takie jak „In the Court of the Crimson King” i „Red” King Crimson, lub „Dark Side of the Moon” Pink Floyd, a czołowe zespoły grywały na stadionach dla kilkudziesięcznej publiczności. Genesis, wówczas jeszcze z Peterem Gabrielem w składzie, na koncertach sięgał po rekwizyty teatralne, tworząc na scenie prawdziwe spektakle. Po estetykę rocka progresywnego sięgały czołowe gwiazdy głównego nurtu rocka – Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath lub Queen. Gatunek, któremu zarzucano pompatyczność i nadmierne przeintelektualizowanie, niemal całkowicie wymarł wraz z nastaniem rewolucji punkowej. Zespoły progrockowe albo zamknęły się w swoich ramach, tworząc jeszcze bardziej skomplikowaną, nastawioną na coraz węższe grono słuchaczy muzykę, albo zwróciły się w stronę popu.

Muzyka komercyjna – nienawiść słuchaczy.

Czy faktycznie muzyka komercyjna może wywołać nienawiść u słuchaczy? Czy faktycznie może być ktoś, kto zwyczajnie nie nawiedzi komercji i gdy widzi kapele grające dla pieniędzy wymiotować mu się chce i rzygać? Otóż tak, przedstawię wam jeden przykład młodego didżeja, który nie znosił komercyjnej muzyki, a na każdy dźwięk czegoś co przypominało mu utwory grane w telewizji zwyczajnie rzucał się i wściekał. Osoba ta była młodą, ambitną i całkiem zaradną postacią. Miała dosyć ciekawe hobby: tworzenie muzyki. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby osoba ta potrafiła tolerować inne gatunki muzyczne oraz poszczególne utwory grane w mediach. Niestety człowiek ten, był na tyle zwariowany, że mdliło go na samą myśl o utworach komercyjnych robionych dla pieniędzy. Wściekał się gdy ktoś mówił o graniu dla kasy… Można było to nawet uznać za symptom jakiejś choroby psychicznej ale nie. On po prostu był niedowartościowany jak się okazało później. Udało mu się przebić i został sławnym didżejem. Dostawał kupę kasy za to, że zagra to na jednej, to na drugiej imprezie. Zmienił się jego pogląd, ponieważ nie uważał już tego za komercyjność, ale zwykły zawód. Dziwne?

Trudne lata osiemdziesiąte

Paradoksalnie, to właśnie koniec dominacji muzyki punkowej zakończył pasmo sukcesów ostatniej z wciąż walczących grup progresywnych lat siedemdziesiątych. Po wydaniu swojej najlepszej płyty „Moving Pictures”, kanadyjski Rush zwrócił się w kierunku mniej skomplikowanych brzmień, oddalając się stopniowo od tego, co spowodowało ich wcześniejszy sukces. Jednak gdy na scenie muzycznej pojawiły się tanie syntezatory, które zastąpiły drogi sprzęt stosowany przez progrockowych muzyków, wraz z nurtem new romantic i elektroniczną muzyką dyskotekową pojawiły się pierwsze młode zespoły, wzorujące się na mistrzach gatunku sprzed dziesięciu lat. Najważniejszym z nich okazał się oczywiście Marillion. Choć muzykom niejednokrotnie zarzucano wtórność w stosunku do Genesis, powołując się na zbieżność niektórych rozwiązań muzycznych oraz ekspresyjność wokalisty Fisha na scenie, szybko zdobył popularność wśród fanów gatunku. Znacząco pomógł w tym komercyjny sukces płyty „Misplaced Childhood”, z której pochodzą hity „Kayleigh” oraz „Lavender”. Za Marillion podążyli inni. Czołówkę nowego nurtu tzw. rocka neoprogresywnego utworzyły kapele Pendragon, IQ i Twelfth Night. Ich muzyka daleka była od zarzucanego wielkim poprzednikom przemądrzania się – była inteligentna, ale jednocześnie łatwo wpadała w ucho, a mądre teksty były mimo wszystko dostępne dla szerszego grona odbiorców.

Wstęp

Muzyka ma różne zastosowania tego nie da się ukryć. Muzyki nie da się opisać prostymi słowami, ponieważ niewiadomo gdzie bierze swój początek, ani jak to prosto wytłumaczyć. Muzykę stosuje się w bardzo wielu dziedzinach. Niektórymi z nich są na przykład relaksowanie się przy muzyce spokojnej lub klasycznej, która jest miła dla ucha, bądź przeciwieństwo tego czynu, czyli wyładowanie się przy ciężkiej muzyce Heavy metalu. Muzykę wykonuje jedna osoba, co jest bardzo rzadko spotykane chyba, że śpiewa akapella, czyli że bez udziału instrumentów. Najczęściej jednak można spotkać zespoły muzyczne, w których gra około pięć czasami do siedmiu osób. Innym rodzajem zespołów muzycznych są chóry i orkiestry. Są one do siebie przeciwieństwami. Piszę tak, ponieważ chóry są to zespoły z dużą ilością członków bądź śpiewaków. Jednak w chórze nie ma żadnych instrumentów i słychać tylko sam głos śpiewających. W orkiestrze podobnie jak w chórze jest wiele osób uczestniczących, lecz nikt tam nie śpiewa tylko słychać samą muzykę wydobywającą się z instrumentów.

Czym jest rock progresywny?

Rock progresywny pojawił się w końcu lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku, wraz z rozwojem techniki muzycznej, jako realizacja dążeń artystów ku wyniesieniu muzyki rockowej do rangi prawdziwej sztuki. Choć swoją największą popularność osiągnął w następnej dekadzie, a potem praktycznie zanikł w dobie rewolucji punkowej, wciąż stanowi inspirację dla najważniejszych rockowych zespołów, takich jak Radiohead, Tool czy Mars Volta. Wciąż też powstają nowe jego odmiany, a jego granica ulega ciągłemu rozszerzaniu, często tracąc jakiekolwiek punkty wspólne z tym, co rockiem progresywnym nazywano 30 lat temu. Co to zatem właściwie jest? Czemu skomplikowana muzyka o rozbudowanych aranżacjach i często niezrozumiałych tekstach zyskała taką popularność, by potem całkowicie ją zatracić? Czemu niektóre zespoły z kręgu rocka progresywnego starają się na siłę udziwnić swoją muzykę, zaś inne, wcale nieodległe od nich muzycznie, wręcz odsuwają od siebie progrockową etykietkę, jakby bały się skojarzenia z całym nurtem? O to spierają się wszyscy miłośnicy gatunku i nawet jego najwięksi znawcy mają z tym problemy. W tym tekście pokuszę się o jego krótką charakterystykę.

Pet Shop Boys

Pet Shop Boys to zespół stworzony w 1984 roku przez Brytyjczyków Neil Tennant i Chris Lowe. Początkowo ich nazwa brzmiała West End lecz potem zmienili ją na Pet Shop Boys. Obydwoje członkowie zespołu dwa lata przed założeniem spotkali się razem w sklepie elektronicznym. W 1985 roku stworzyli utwór „West End Girls” który najpierw podbił pierwsze miejsce listy przebojów w Ameryce a potem na całym świecie. Kolejne ich utwory nie były wcale gorsze ponieważ zajmowały pierwsze top 20 list przebojów. W roku 2002 duet napisał słowa i muzykę do musicalu opartego na książce Jonathana Harleya. W 2003 roku natomiast zespół wydał płytę „PopArt – The Hits” na której znajdowały się wszytkie 33 hity które znalazły się w top 20 brytyjskiej listy przebojów. Dodatkowo w limitowanej wersji dodano 3 płytkę z mixami piosenek zespołu. W 2006 został wydany już 9 album duetu o nazwie: „Fundamental”. Do współpracy zaprosili znanego już sobie producenta Trevora Horna który pomagał im w tworzeniu albumy „Left To My Own Devices”

Style muzyczne

Muzyka jest różna każdy na pewno może znaleźć cos odpowiedniego dla siebie. Każdy rodzaj muzyki jest całkiem inny. Jest muzyka typowo taneczna i jest taka której się po prostu słucha. Słuchać muzyki można w każdej sytuacji, jaka to będzie muzyka może zadecydować nastrój lub po prostu upodobania. Główne style muzyczne: -muzyka klasyczna -reggae -blues -rock -pop -HipHop -metal -techno -muzyka alternatywna -folk -disco -jazz -trans -gotik -szanty -punk -country -dance -grunge -house -hardcore -soul Można wyróżnić również np. muzykę starą, ludową, filmową, poezje śpiewaną, piosenkę aktorską, muzykę religijną. Lecz to na pewno jeszcze nie wszystko. Muzyka daje tak wielkie możliwości swoim twórcom, że może być naprawdę różna. Szeroka gama dźwięków pozwala na osiągnięcie nie powtarzalnych rytmów i melodii. Każdy nawet bardzo krytyczny znajdzie coś odpowiedniego dla siebie. Muzyka pobudza wyobraźnię a i pozwala na cos naprawdę przyjemnego.. taniec! Muzyka zachęca nas do ruchu, zabawy oraz często bardzo zbliża ludzi. Zabawa dźwiękami niesamowicie rozwesela i poprawia nastrój. Często style muzyczne powstają dzięki charakterom jej wykonawców. Młodzież często w wyborze muzyki kieruje się modą zamiast własnym gustem. Często też się utożsamiają z danym stylem. Ukazują to ubiorem, makijażem a często nawet zachowaniem.

Muzyka klasyczna

Nostalgiczna i miła dla ucha jest oczywiście muzyka klasyczna. Jest ona nostalgiczna, ale także potrafi być i wesoła, skoczna i radosna. Wszystko to dzięki instrumentom muzycznym, które biorą udział w graniu takiej muzyki. Muzyka klasyczna jest to taki rodzaj muzyki, w którym nie ma tekstu a cała melodia jest wykonywana przez orkiestrę, która dzięki poszczególnym instrumentom potrafi podkreślić, w którym momencie danej piosenki mamy być smutni a w której weseli. Przykładem takiej piosenki, w której dzięki instrumentom i wspaniałemu pomysłowi kompozytora możemy odczuć cztery różne uczucia w jednej piosence, jest piosenka „cztery pory roku” Vivaldiego. Muzyka klasyczna jest świetnym sposobem wyluzowania i zrelaksowania się. Jednak nie wszystkim taka muzyka przypada do gustu. Szczególnie taką muzykę lubią osoby w wieku średnim bądź osoby starsze. Z taką muzyką można trochę poeksperymentować. Chodzi mi tutaj o to że jeśli leci jakaś muzyka nostalgiczna to gdy zamkniemy oczy możemy sobie wyobrazić ponury obraz a jeśli muzyka jest wesoła to obraz jest także wesoły.

Sean Paul

Sean Paul właściwie to człowiek o nazwisku Sean Paul Ryan Francis Henriques to bardzo znany muzyk preferujący dancehall opierającego się na reggae i hip-hopie. Urodził się w 1975 roku w mieście Kingston. Sean pochodzi z bardzo mieszanej rodziny łączącej w sobie: żydów, chińczyków, Jamajczyków i afrykaninów lecz sam deklaruje, że jest Jamajczykiem. Sean jest absolwentem szkoły muzycznej a gdy miał 10 lat grał na pianinie. W 2000 roku nie zadebiutował swoim pierwszym albumem o nazwie „Stage One”. W 2002 roku natomiast wydał drugi album który cieszył się większym powodzeniem „Dutty Rock” sprzedano 6 milionów razy na całym świecie. 3 lata wstecz wydał swój kolejny album pod nazwą „The Trinity” który promowały cztery single „We Be Bunin”, „Ever Blazin”, „Never Gonna Be the Same” i ostatni „Temperature”. Sean jak na razie pracował z bardzo sławnymi gwiazdami takimi jak Rihanna, 50 cent lub Jay-Z co świadczy o jego talencie i doskonałości.

Soul

Soul jest gatunkiem muzycznym strickte rozrywkowym, a jego korzenie sięgają w głąb rhythm and bluesa. Początkowo soul był właściwie jednym z elementów tego kierunku. Mimo iż wielokrotnie spisywano go na straty, okazało się, że jest on bardzo żywym nurtem i bardzo chętnie granym do dzisiaj. Podobnie jak rock jest to nurt – ojciec, spod którego wyszło bardzo wiele innych podgatunków.Najważniejsze elementy soulu to niezwykle zmienne nastroje występujące w jednym utworze. Wchodzą w to także takie elementy jak bogate brzmienia wywodzące się z R&B, wielogłosowe ornamentalne śpiewy sięgające niekiedy po gospel.Bardzo łatwo pomylić soul z R&B, jednakże są one w rzeczywistości bardzo odmienne, a najważniejsze różnice tkwią w klimacie. R&B cechuje nastawienie głównie do tańca, na parkiet, natomiast w soulu chodzi o spokojniejszy rytm, o refleksję, teksty naszpikowane są duchowymi wartościami. Często zdarzają się też zwroty do Boga. To akurat nie powinno nikogo dziwić, ponieważ soulowe zespoły często rodziły się w kościelnych chórkach, gdzie grano właśnie gospel.

Alternatywne kapele rockowe.

Mamy dwudziesty pierwszy wiek. Wszystko się zmienia i technika idzie do przodu, wraz z techniką postęp cywilizacyjny, a wraz z postępem zmieniają się style muzyczne, gusta muzyczne oraz nastawienie do muzyki. Mimo wszystko istnieje i funkcjonuje w naszej kulturze takie pojęcie tak: muzyka alternatywna. To całkowite przeciwieństwo muzyki komercyjnej. Zazwyczaj za zespoły alternatywne uchodzą wszystkie te, które nie są promowane masowo w mediach, a słucha ich niewielka garstka osób(mówiąc nie wielka, mam na myśli oczywiście paręset tysięcy osób). Przykładem takiego alternatywnego zespołu jest Happysad, który to w ostatnim czasie podbił naprawdę serca wielu polaków. W sumie może nie do końca dobry przykład podałem, ponieważ krążą pogłoski, iż właśnie ten zespół zaczyna nastawiać się na ogromne zyski z koncertowania oraz górę zaczynają brać pieniądze. – Jak będzie tego jeszcze nie wiem, tak czy inaczej ważne jest aby nie zapominać o ludziach, którzy robią coś z pasją. – tak jak właśnie happysad na początku swojej kariery.

The Rolling Stones

The Rolling Stones to zespół, który do dziś zapełnia stadiony na całym świecie. Rock’n’rollowe dinozaury – wokalista Mick Jagger, gitarzysta Keith Richards i muzycy z sekcji rytmicznej, do dziś są idolami wielu milionów miłośników rocka. Choć zespół założony został w 1960 roku, jego kariera rozpoczęła się cztery lata później, kiedy wydany został pierwszy album, zatytułowany po prostu „The Rolling Stones”. Zarówno on, jak i następne płyty, były świetnie przyjęte przez fanów, zaś agresywne (jak na tamte czasy) zachowanie muzyków na scenie coraz bardziej się podobało. O The Rolling Stones mówiło się, że to zespół, który uwielbiają nienawidzić rodzice jego fanów. Faktycznie, o ile starszemu pokoleniu podobały się niektóre ballady Beatlesów, nie byli oni w stanie przełknąć Stonesów. Między tymi grupami istniała nieformalna rywalizacja, podsycana chętnie przez promotorów. Szczególnym wydarzeniem w historii grupy był zorganizowany przez nią w Stanach Zjednoczonych festiwal, który miał według Micka Jaggera przyćmić Woodstock. Skończył się śmiercią murzyńskiego chłopaka, zamordowanego przez motocyklistów z gangu Hell’s Angels i ucieczką członku zespołów ze sceny, przed którą na dalszą część koncertu czekało trzysta tysięcy osób.

The Doors

Lider zespołu The Doors, wokalista Jim Morrison, był prawdopodobnie pierwszym wielkim stricte rockowym przystojniakiem i najbarwniejszą postacią muzyki rockowej lat sześćdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. Po jego nagłej śmierci w 1970 roku, założony pięć lat wcześniej zespół nagrał jeszcze wprawdzie dwie płyty, lecz nie odniosły one nawet odrobinę zbliżonego sukcesu, jak jej wielkie poprzedniczki – „The Doors” (1967), „Strange Days” (1967), „Waiting for the Sun” (1968), „The Soft Parade” (1969), „Morrison Hotel” (1970) oraz ostatnia płyta zawierająca śpiew Morrisona – „L.A. Woman” (1971). Pod koniec lat siedemdziesiątych ukazała się ponadto płyta „American Prayer”, która zawiera podkład muzyczny do recytowanych przez zmarłego wokalistę własnych wierszy. Rok 1991 przyniósł film fabularny „The Doors” w reżyserii Olivera Stone’a, w którym w rolę Morrisona wcielił się Val Kilmer, jednak muzycy nie byli z tej wizji zadowoleni. Do najsłynniejszych utworów The Doors należą między innymi „Raiders of the storm”, „The end”, „People are strange”, „Break on through” i „Light my fire”. Skład zespołu, poza Morrisonem, tworzyli perkusista John Densmore, gitarzysta Robby Krieger i klawiszowiec Ray Manzarek.

Hip-hop

Hip-hop jest rozległym ruchem kulturowym, którego początek należy przypisać afroamerykańskiej społeczności oraz latynoskiej w latach siedemdziesiątych poprzedniego wieku. Początkowo był muzyką graną tylko na osiedlach, nikt nie zwracał na niego większej uwagi, jednak już na początku lat osiemdziesiątych zaczął przenikać do kultury masowej, stopniowo zyskując popularność. Istnieje pięć trzonowych aspektów tej kultury, które stanowią jej podłoże, a są to: rapowanie, beatbox, tańczenie czyli b-boying oraz DJ-owanie. W dzisiejszych czasach dodaje się to tych składników również modę, aktywizm polityczny oraz przemysł muzyczny oraz filmowy, a nawet i architekturę.Kultura hip-hopowa zrodziła się z buntu czarnoskórych mieszkańców Stanów Zjednoczonych, którzy nie godzili się na niskie standardy życia. Z czasem kultura ta przestała być domeną Murzynów, a stała się powszechnym ruchem muzycznym, za który zabrali się i biali wykonawcy. Pierwszą osobą, o której mówi się jako o protoplascie hip-hopu, jest DJ Krool Herca – stało się to w latach 1969 roku. Muzyka hip-hopowa, określana też rapem, charakteryzuje się „brutalnym” przekazem oraz dosadnym językiem.

Jimmy Hendrix

Kiedy murzyński gitarzysta prezentujący nową, ostrą rockową muzykę Jimmy Hendrix występował ze swoim zespołem przed ulubioną grupą nastoletnich amerykańskich dziewcząt – The Monkees, jego fanki płakały z przerażenia. Później, dzięki występowi na Monterey Pop Festival (to właśnie z niego pochodzi słynna scena filmowa z podpaleniem gitary) z miejsca awansował on na szczyt, zaś udział w festiwalu Woodstock, gdzie jego wersji narodowego hymnu („The Star Spangled Banner”) towarzyszyły udawane przez gitarę odgłosy latających w Wietnamie helikopterów i serii oddawanych z broni palnej, zagwarantował mu stałe miejsce w historii muzyki. Najpopularniejsze przeboje Hendrixa, takie jak „Voodoo Chile”, „All Along The Watchtower” czy „Crosstown Traffic”, do dziś cieszą się ogromną popularnością. Na czwartej płycie Hendrixa, koncertowej „Band of Gypsys”, widać wyraźny zwrot w muzyce artysty w stronę jazz-rocka i inspirację brzmieniami latynoskimi. Doskonale zapowiadającą się karierę przerwała śmierć muzyka, spowodowana przedawkowaniem przez niego narkotyków. Obecnie we Wrocławiu co roku bity jest rekord świata w ilości gitarzystów grających na scenie ten sam utwór. Jest to oczywiście największy klasyk Hendrixa – „Hey Joe”.

Disco Polo

Specyficzny rodzaj muzyki, w którym można by było powiedzieć, że aż czuć wieś nazywa się disco polo. Napisałem, że czuć wieś nie, dlatego że z kasety bądź płyty, z której słuchamy piosenki disco ulatnia się zapach który najbardziej kojarzy nam się ze wsią. Chodziło mi o to, że disco polo odegrało taką rolę w dawnych, lecz nie tak odległych czasach, jaką była wielka furora na różnego typu imprezach na wsiach. Ponieważ te piosenki zawierają w sobie specyficzną radość i skoczność oczywiście nie wszystkie, dlatego na różnego typu zabawach nie dało się siedzieć w kącie lub podpierać ścian, bo nogi same podrywały się do tańca. W disco polo wokalistami są zazwyczaj mężczyźni o lekko łagodnym i błogim głosem, który tylko podkreślał dobrą zabawę. Disco znane było jako gwarancja dobrej i udanej zabawy, jeżeli tylko puszczano kawałki najlepszych piosenek, które cieszyły się wielką popularnością i niektóre nawet cieszą się nią do dziś. Szczególnie muzyka disco przypadła do gustu ludziom w średnim wieku, ponieważ właśnie oni wychowywali się na tym typie muzyki.

Muzyka biesiadna

Lubiane przez osoby starsze, ale nie chodzi mi tutaj już o osoby w podeszłym wieku, chociaż ci także będą na pewno ją lubić. Muzyka biesiadna jest to taki rodzaj muzyki, który bardzo często możemy usłyszeć na weselach i innych imprezach. Bardzo często można ją tam spotkać, ponieważ jest to muzyka bardzo wesoła i bardzo skoczna. Można ją także często słyszeć na weselach, ponieważ właśnie jednym z rodzajów muzyki biesiadnej są właśnie przyśpiewki. Przyśpiewki weselne jest to bardzo dobry sposób, aby zadowolić gości weselnych, gdy zaczyna się robić troszeczkę nudno. Jest bardzo dużo różnego rodzaju przyśpiewek weselnych, ale we większości z nich głównym tematem są państwo młodzi a dokładniej to, co maja zamiar zrobić. Muzyka biesiadna jest bardzo podobna do muzyki Disco Polo, ale różni się tym, że muzyka biesiadna jak sama nazwa wskazuje jest grana szczególnie często na różnych biesiadach. Są to najczęściej jakieś miłe spotkania rodzinne w bardzo miłej atmosferze. Muzyka biesiadna jest to typ wyjątkowo skocznej muzyki.

Janis Joplin

Janis Joplin nie ma ani urody współczesnych gwiazd, ani słodkiego głosu. Jednak to właśnie jej skrzekliwy wokal stał się symbolem rozpoznawczym całej epoki. Dodatkowym atutem był znakomity zespół, który towarzyszył jej występom – Big Brother & the Holding Company. Status prawdziwej gwiazdy przyniósł Jej, podobnie jak Hendrixowi, występ na festiwalu Monterey Pop Festival w 1967 roku. Później, już z innymi muzykami, dała koncert podczas festiwalu w Woodstock. Wśród jej największych przebojów znajdują takie kawałki jak „Summertime” (oryginalnie kompozycja George’a Gershwina), „Piece Of My Heart”, „Try (Just a Little Bit Harder)” a także śpiewana a capella najsłynniejsza rockowa modlitwa „Mercedez Benz”. Janis od samego początku była gwiazdą budzącą wiele kontrowersji, która ma problem z alkoholem i narkotykami. One też doprowadziły do jej śmierci w 1970 roku, w wieku zaledwie dwudziestu siedmiu lat. Jej ostatnia płyta – „Pearl”, którą nagrywała w okresie wakacji, ukazała się już po tym wydarzeniu. Choć moda i style w muzyce dawno się zmieniły, jej pełen ekspresji głos wciąż jest marzeniem wielu rockowych wokalistek.

Rock progresywny w Polsce

W naszym kraju rock progresywny popularny był od zawsze, jednak brakowało zespołów, które potrafiłyby odnaleźć się w tym nurcie. Znakomite, uznawane obecnie za klasykę gatunku płyty nagrywał Niemen, a także grupa SBB. Podczas wizyty w Stanach Zjednoczonych, Niemenowi udało się nagrać album z towarzyszeniem słynnych muzyków z grupy Mahavishnu Orchestra, nie odniosła ona jednak wielkiego sukcesu. Pojedyncze progrockowe kompozycje można odnaleźć w twórczości m.in. Skaldów i Budki Suflera. Co łatwo zrozumieć, zdecydowane więcej zespołów w tym nurcie pojawiło się w Polsce w latach 90, po upadku bloku socjalistycznego. Do historii gatunku przeszły takie grupy jak Collage, Abraxas czy wciąż nagrywający i odnoszący sukcesy Quidam. Ogromną estymą wśród fanów na całym świecie cieszą się też nowe zespoły – Riverside, Satellite lub Indukti. Odniesienie sukcesu zagranicą znacznie ułatwiła rezygnacja z polskich tekstów – wcześniej wykonawcy albo woleli śpiewać po polsku z myślą o rodzimym rynku, albo ich zdolności językowe były zbyt słabe. Obecnie polska scena progresywna cieszy się coraz większym uznaniem, a nowym zespołom łatwiej jest znaleźć słuchaczy i wydawców.

Muzyka – lekarstwo na wszystko.

Bardzo wiele razy spotykamy się z twierdzeniem, że jeżeli coś nam dolega(mówimy o złym stanie psychicznym, nie o chorobie psychicznej, ale o samopoczuciu), to najlepiej włączyć sobie swój ulubiony kawałek muzyczny, a wszystkie problemy, złe samopoczucie, itp. Rzeczy znikną jak ręką odjął. – Postanowiłem to sprawdzić. Na samym początku zdefiniowałem dokładnie jakie utwory z mojej kolekcji muzycznej podobają mi się najbardziej. Wybrałem je i umieściłem w osobnym folderze. W następnym kroku musiałem się już nieco bardziej postarać, ponieważ konieczne było złe samopoczucie. Trudno było mi o takie, bo za oknem coraz jaśniej, coraz cieplej i aż żyć się chce. Mimo to udało mi się doczekać paskudnego dnia. Od rana chodziłem struty, głowa w dole i co najgorsze wtedy było niewyspany. Postanowiłem więc włączać po kolei swoje ulubione utwory. Tak lecą te piosenki i lecą, a ja leżę sobie na łóżku i… zasypiam. Niestety zasnąłem. Nie bardzo było to ode mnie zależne, no ale było. Tak czy inaczej obudziłem się pełen radości i szczęścia, jednak… nie wiem czy to zasługa muzyki czy snu… a może tego i tego?

Muzyka klasyczna

Powstała najwcześniej ze wszystkich styli muzycznych, to właśnie od niej się zaczęła nasz przygoda z muzyką. Muzyka klasyczna bogata jest w barwy dźwięków, i ich różnorodność. Idealnie połączone gamy dają intrygująco zaskakujący efekt. Muzyka klasyczna wzbudza respekt. Słuchana jest najczęściej przez ludzi dorosłych, często o dużej inteligencji. By zrozumieć tę muzykę należy poznać jej historię i wiedzieć jaki jest lub był jej kompozytor. Każda symfonia zależy od aktualnego humoru i nastawiania do świata kompozytora. Najwybitniejszymi kompozytorami są: -Fryderyk Chopin -Beethoven -Czajkowski -Mozart -Bach Każdy z nich ma wiele dzieł na swoim kącie, najczęściej jednak podobnie jak malarze zostali sławni i docenieni po śmierci. Każdy z nich jest wybitnym kompozytorem, posiadającym ogromny talent, potrafiący tworzyć coś własnego. Dobry kompozytor powinien umieć interpretować po swojemu rzeczywistość, mieć wielka wyobraźnię muzyczna i nie powinien bać się tworzyć. W muzykę klasyczną wchodzi również opera, symfonia, koncert, rondo, wariacja oraz sonata. Każdy z tych rodzajów jest do siebie podobny swoim pięknem, lecz różni się składnią całego utworu, tempem, rytmem. Warto choć raz w życiu udać się do opery, by doznać jej na żywo i poczuć jej magię.