Tag Archives: Folk

Madonna

Madonna, czyli Madonna Louise Veronica Ciccone urodziła pod koniec lat 50-tych w Bay City. W 1977 roku przeprowadziła się do Nowego Jorku by podbić rynek muzyczny jako piosenkarka i tancerka. Za młodu by zarobić na czynsz pozowała do zdjęć (niekiedy nago) jako fotomodelka. Po przylocie do Paryża Madonna poznała swojego przyszłego chłopaka Dana Gilroya z którym założyła zespół o nazwie Breakfast Club. Najciekawsze w tym układzie jest to, że Madonna nie śpiewała tam lecz grała na perkusji lecz szybko się zorientowała, że to nie dla niej i zaczęła karierę wokalną. W latach 80-tych Madonna była sławną piosenkarką i bardzo cieszyła się z olbrzymiej sprzedaży swoich płyt w tym czasie. Madonna jest postacią dość kontrowersyjną świadczy o tym na przykład wydany jej sex-album który promował album muzyczny „erotica”. W zeszłym roku Madonna na potrzeby reklamy zaprojektowała ubrania dla firmy H&M nazwano ją M by Madonna kolekcja okazała się przełomem i osiągnęła zadziwiającą sumę sprzedaży 15mln dolarów.

The Who

Angielski zespół The Who powstał w 1964 roku i do 1978 roku, czyli do śmierci perkusisty Keitha Moona, był jedną z najważniejszych gwiazd na scenach rockowych całego świata. Przyczyniła się do tego między innymi ogromna charyzma jego członków – oprócz uznawanego z jednego z najwybitniejszych perkusistów Keitha Moona byli to wokalista-aktor Roger Daltrey, gitarzysta Pete Townshend oraz basista John Entwistle. Dwaj ostatni muzycy grali również na instrumentach klawiszowych. Już pierwszy przebój grupy pozwolił jej przejść na stałe do historii rocka – utwór „My Generation”, z szokującym jak na ówczesne czasy tekstem „I hope I die before I get old”, czyli „mam nadzieję umrzeć, zanim się zestarzeję”. Kolejne piosenki, takie jak „Pinball Wizard” z pierwszej rock-opery „Tommy”, czy „Baba-o-Riley” lub „Won’t Get Fooled Again”, do dziś grane są w stacjach radiowych, a nawet wykorzystywane w czołówkach popularnej serii „Kryminalne zagadki”. Prócz „Tommy’ego” zespół nagrał też rock-operę „Quadrophenia”. Obie, podobnie jak „Listomania”, pojawiły się również w wersjach filmowych. W Stanach Zjednoczonych ogromną popularność zawdzięcza The Who występom na popularnych festiwalach – Monterey Pop Festival lub Woodstock. Zespół znany był z tego, że rozwalał swoje instrumenty po zagranych koncertach.

Bob Marley

Bob Marley a tak naprawdę to człowiek o nazwisku Robert Nesta Marley, który urodził się 6 lutego 1945 roku. Bob preferował muzykę reggae/ska. Bob Marley bardzo chciał, by zalegalizowano marihuanę. Jego zwolennicy nazwali go „pierwszą gwiazdą trzeciego świata”. Źył krótko lecz bardzo aktywnie – zmarł na przerzut nowotworu do płuc i mózgu. Nigdy nie pokazywał przed publicznością, że był na coś chory.. Początkowo Bob nie chciał zgodzić się na odcięcie palca u stopy w której wykryto czerniaka złośliwego i który był skutkiem śmierci, mimo przekonań Marleya do amputacji i tak doszło. Bob miał 10 dzieci z swoich poprzednich związków a 3 adoptował od swojej żony Rity. Doczekał się wydania 14 albumów z zespołem „The Wailers” i 11 albumów jako „Bob Marley & The Wailers”. Bob bardzo się poświęcał Rastafari z czego był ogólnie znany. Bob jako rastafarianin używał marihuanę jako swoją świętość. Marihuana jako część jego życia była uwidoczniona w jego piosenkach. Uważam go za jednego z najlepszych piosenkarzy w historii.

Rock

Ten nurt muzyczny jest najbardziej agresywny ze wszystkich w różnych względach. Jego skład jest dość skomplikowany, bo wchodzą w niego elementy rock and rolla oraz rhythm and bluesa. Można sklasyfikować ten gatunek w bardzo różnych kategoriach, jednakże nie jest to hermetyczny gatunek. Od dłuższego czasu rocka miesza się ze wszystkimi nurtami muzycznymi, takimi jak blues, jazz, a nawet w ostatnich czasach zdarzają się udane miksy z nowoczesnym techno oraz disco.Za pierwszego wykonawcę polskiego rocka, który działał we wczesnych latach sześćdziesiątych, uważa się Franciszka Walickiego. Zyskał on dumne miano Ojca Polskiego Rocka. To właśnie dzięki niemu działały we wcześniejszych latach takie legendarne zespoły jak Rythm and Blues, Breakout, SBB oraz Czerwono-Czarni.Ze względu na bardzo zróżnicowane elementy tego gatunku muzycznego bardzo ciężko jest umieścić rocka w jednej szufladzie nie korzystając z innych nurtów. Dlatego też bardzo często spotykane są przeróżne jego odmiany, takie jak punk-rock, ghotic-rock.

Inspiracje

Eksperymenty z elekronicznym brzmieniem stanowiły podwaliny niejednego nurtu muzycznego – jak krautrock, spacerock, czy postrock. Wraz z symfonicznymi aranżacjami, muzycy przemycali do swoich utworów elementy kompozycyjne zaczerpnięte z muzyki klasycznej. Często też sami posiadali solidne wykształcenie w tym kierunku. Rock progresywny charakteryzuje się też wirtuozerią reprezentujących go wykonawców. Nic dziwnego – to właśnie najlepszych instrumentalistów ciągnie do rozbudowanych form muzycznych i łamania konwencji. Prócz elektroniki i wpływów klasycznych, rock progresywny czerpie obficie inspiracje z jazzu i folku. Znanymi przedstawicielami jazzrocka (tzw. fusion) są np. Frank Zappa, Colloseum i Mahavishnu Orchestra. Muzykę mocno zbliżoną do rocka progresywnego nagrywał nawet Miles Davis. Wpływy folkowe, zarówno w kompozycjach, jak i stosowanym instrumentarium, można odnaleźć choćby u Jethro Tull – symbolem grupy i całego gatunku stał się rysunek przedstawiający brodatego lidera grupy grającego na flecie poprzecznym. Charakterystyczną, choć nieobowiązkową cechą rocka progresywnego są też teksty, często zawierające filozoficzne i religijne treści, lub sięgające po inspiracje fantastyką i mitologią. Przykładem może tu być choćby płyta „Tales From Topographic Oceans” grupy Yes, której treść stanowi streszczenie zawartej w książce „Autobiografia jogina” mistycznej filozofii shastrick, obejmującej wszystkie aspekty życia. Każdy z czterech dwudziestominutowych utworów na dwupłytowym albumie przedstawia jeden z aspektów tej filozofii.

Muzyka komercyjna – nienawiść słuchaczy.

Czy faktycznie muzyka komercyjna może wywołać nienawiść u słuchaczy? Czy faktycznie może być ktoś, kto zwyczajnie nie nawiedzi komercji i gdy widzi kapele grające dla pieniędzy wymiotować mu się chce i rzygać? Otóż tak, przedstawię wam jeden przykład młodego didżeja, który nie znosił komercyjnej muzyki, a na każdy dźwięk czegoś co przypominało mu utwory grane w telewizji zwyczajnie rzucał się i wściekał. Osoba ta była młodą, ambitną i całkiem zaradną postacią. Miała dosyć ciekawe hobby: tworzenie muzyki. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby osoba ta potrafiła tolerować inne gatunki muzyczne oraz poszczególne utwory grane w mediach. Niestety człowiek ten, był na tyle zwariowany, że mdliło go na samą myśl o utworach komercyjnych robionych dla pieniędzy. Wściekał się gdy ktoś mówił o graniu dla kasy… Można było to nawet uznać za symptom jakiejś choroby psychicznej ale nie. On po prostu był niedowartościowany jak się okazało później. Udało mu się przebić i został sławnym didżejem. Dostawał kupę kasy za to, że zagra to na jednej, to na drugiej imprezie. Zmienił się jego pogląd, ponieważ nie uważał już tego za komercyjność, ale zwykły zawód. Dziwne?

Czym jest rock progresywny?

Rock progresywny pojawił się w końcu lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku, wraz z rozwojem techniki muzycznej, jako realizacja dążeń artystów ku wyniesieniu muzyki rockowej do rangi prawdziwej sztuki. Choć swoją największą popularność osiągnął w następnej dekadzie, a potem praktycznie zanikł w dobie rewolucji punkowej, wciąż stanowi inspirację dla najważniejszych rockowych zespołów, takich jak Radiohead, Tool czy Mars Volta. Wciąż też powstają nowe jego odmiany, a jego granica ulega ciągłemu rozszerzaniu, często tracąc jakiekolwiek punkty wspólne z tym, co rockiem progresywnym nazywano 30 lat temu. Co to zatem właściwie jest? Czemu skomplikowana muzyka o rozbudowanych aranżacjach i często niezrozumiałych tekstach zyskała taką popularność, by potem całkowicie ją zatracić? Czemu niektóre zespoły z kręgu rocka progresywnego starają się na siłę udziwnić swoją muzykę, zaś inne, wcale nieodległe od nich muzycznie, wręcz odsuwają od siebie progrockową etykietkę, jakby bały się skojarzenia z całym nurtem? O to spierają się wszyscy miłośnicy gatunku i nawet jego najwięksi znawcy mają z tym problemy. W tym tekście pokuszę się o jego krótką charakterystykę.

Zabawa przy muzyce klubowej.

Przeprowadzałem ostatnimi czasy ankietę na temat zabawy przy muzyce. Konkretniej pytałem ludzi, przy jakiej muzyce lubią się najbardziej bawić. Nie chcę przedstawiać tutaj konkretnych liczb, ponieważ uważam to za zbędne, po prostu przedstawię opisowo jak się sprawy mają. Mianowicie większość osób opowiadała się za muzyką klubową, współczesną, nowoczesną. Mimo wszystko, ku wielkiemu mojemu zdziwieniu, zaraz po muzyce klubowej uplasowała się muzyka disco polo. Nie mam pojęcia skąd ten wybór, jednak faktycznie sama nazwa wskazuje na zabawę na czystym polu – czy to oznacza, że ludzie lubią bawić się na polu?(to pytanie ironiczno – retoryczne). Po dokładnym przeanalizowaniu odpowiedzi uczestników ankiety, muszę powiedzieć, że polska to dosyć dziwny kraj. Nie chodzi już o zabawę przy disco polo, ale również o możliwość zabawy zupełnie bez muzyki, lub ewentualnie przy filmie przygodowym(w wypadku jakiś małych parapetówek, etc). Dziwny kraj to chyba jednak za mało powiedziane. Powinniście udać się do psychologa, ludzie 😉

Pet Shop Boys

Pet Shop Boys to zespół stworzony w 1984 roku przez Brytyjczyków Neil Tennant i Chris Lowe. Początkowo ich nazwa brzmiała West End lecz potem zmienili ją na Pet Shop Boys. Obydwoje członkowie zespołu dwa lata przed założeniem spotkali się razem w sklepie elektronicznym. W 1985 roku stworzyli utwór „West End Girls” który najpierw podbił pierwsze miejsce listy przebojów w Ameryce a potem na całym świecie. Kolejne ich utwory nie były wcale gorsze ponieważ zajmowały pierwsze top 20 list przebojów. W roku 2002 duet napisał słowa i muzykę do musicalu opartego na książce Jonathana Harleya. W 2003 roku natomiast zespół wydał płytę „PopArt – The Hits” na której znajdowały się wszytkie 33 hity które znalazły się w top 20 brytyjskiej listy przebojów. Dodatkowo w limitowanej wersji dodano 3 płytkę z mixami piosenek zespołu. W 2006 został wydany już 9 album duetu o nazwie: „Fundamental”. Do współpracy zaprosili znanego już sobie producenta Trevora Horna który pomagał im w tworzeniu albumy „Left To My Own Devices”

Sean Paul

Sean Paul właściwie to człowiek o nazwisku Sean Paul Ryan Francis Henriques to bardzo znany muzyk preferujący dancehall opierającego się na reggae i hip-hopie. Urodził się w 1975 roku w mieście Kingston. Sean pochodzi z bardzo mieszanej rodziny łączącej w sobie: żydów, chińczyków, Jamajczyków i afrykaninów lecz sam deklaruje, że jest Jamajczykiem. Sean jest absolwentem szkoły muzycznej a gdy miał 10 lat grał na pianinie. W 2000 roku nie zadebiutował swoim pierwszym albumem o nazwie „Stage One”. W 2002 roku natomiast wydał drugi album który cieszył się większym powodzeniem „Dutty Rock” sprzedano 6 milionów razy na całym świecie. 3 lata wstecz wydał swój kolejny album pod nazwą „The Trinity” który promowały cztery single „We Be Bunin”, „Ever Blazin”, „Never Gonna Be the Same” i ostatni „Temperature”. Sean jak na razie pracował z bardzo sławnymi gwiazdami takimi jak Rihanna, 50 cent lub Jay-Z co świadczy o jego talencie i doskonałości.

Soul

Soul jest gatunkiem muzycznym strickte rozrywkowym, a jego korzenie sięgają w głąb rhythm and bluesa. Początkowo soul był właściwie jednym z elementów tego kierunku. Mimo iż wielokrotnie spisywano go na straty, okazało się, że jest on bardzo żywym nurtem i bardzo chętnie granym do dzisiaj. Podobnie jak rock jest to nurt – ojciec, spod którego wyszło bardzo wiele innych podgatunków.Najważniejsze elementy soulu to niezwykle zmienne nastroje występujące w jednym utworze. Wchodzą w to także takie elementy jak bogate brzmienia wywodzące się z R&B, wielogłosowe ornamentalne śpiewy sięgające niekiedy po gospel.Bardzo łatwo pomylić soul z R&B, jednakże są one w rzeczywistości bardzo odmienne, a najważniejsze różnice tkwią w klimacie. R&B cechuje nastawienie głównie do tańca, na parkiet, natomiast w soulu chodzi o spokojniejszy rytm, o refleksję, teksty naszpikowane są duchowymi wartościami. Często zdarzają się też zwroty do Boga. To akurat nie powinno nikogo dziwić, ponieważ soulowe zespoły często rodziły się w kościelnych chórkach, gdzie grano właśnie gospel.

Alternatywne kapele rockowe.

Mamy dwudziesty pierwszy wiek. Wszystko się zmienia i technika idzie do przodu, wraz z techniką postęp cywilizacyjny, a wraz z postępem zmieniają się style muzyczne, gusta muzyczne oraz nastawienie do muzyki. Mimo wszystko istnieje i funkcjonuje w naszej kulturze takie pojęcie tak: muzyka alternatywna. To całkowite przeciwieństwo muzyki komercyjnej. Zazwyczaj za zespoły alternatywne uchodzą wszystkie te, które nie są promowane masowo w mediach, a słucha ich niewielka garstka osób(mówiąc nie wielka, mam na myśli oczywiście paręset tysięcy osób). Przykładem takiego alternatywnego zespołu jest Happysad, który to w ostatnim czasie podbił naprawdę serca wielu polaków. W sumie może nie do końca dobry przykład podałem, ponieważ krążą pogłoski, iż właśnie ten zespół zaczyna nastawiać się na ogromne zyski z koncertowania oraz górę zaczynają brać pieniądze. – Jak będzie tego jeszcze nie wiem, tak czy inaczej ważne jest aby nie zapominać o ludziach, którzy robią coś z pasją. – tak jak właśnie happysad na początku swojej kariery.

Bad Boys Blue

Bad Boys Blue to zespół utworzony w 1984 przez Tony Hendrik i Karin van Haaren. Jest to niemiecki zespół utworzony w Koloni. Zespół ten śpiewał głównie muzykę typu Pop. Zespół ten posiadał w sumie siedmiu członków z tego do naszych czasów zostało dwóch John McInerney i Carlos Ferreira. Zespół ten wydał w sumie siedemnaście albumów, około 30 singlów i 16 kompilacji. Najnowszy album grupy pojawił się w 2008 roku, nazywał się „Heart & Soul” i był promowany singlem „Still In Love”. Pierwszy album został wydany w tym samym roku co założenie zespołu i nosił nazwę: „L.O.V.E. In My Car” album ten cieszył się bardzo dużym powodzeniem w dyskotekach lecz nie osiągnął list przebojów. Zespół odniósł sukces dopiero po wydaniu drugiego albumu o nazwie „Hot Girls-Bad Boys”, wtedy to w 1985 roku Bad Boysi zawładnęli listami przebojów takimi hitami jak: „You’re A Woman”. Mimo wielu kłopotów członków zespołów i wielu zmian w 2003 roku płyta „Around The Word” zadebiutowała na 43 miejscu najchętniej kupowanych płyt.

The Doors

Lider zespołu The Doors, wokalista Jim Morrison, był prawdopodobnie pierwszym wielkim stricte rockowym przystojniakiem i najbarwniejszą postacią muzyki rockowej lat sześćdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. Po jego nagłej śmierci w 1970 roku, założony pięć lat wcześniej zespół nagrał jeszcze wprawdzie dwie płyty, lecz nie odniosły one nawet odrobinę zbliżonego sukcesu, jak jej wielkie poprzedniczki – „The Doors” (1967), „Strange Days” (1967), „Waiting for the Sun” (1968), „The Soft Parade” (1969), „Morrison Hotel” (1970) oraz ostatnia płyta zawierająca śpiew Morrisona – „L.A. Woman” (1971). Pod koniec lat siedemdziesiątych ukazała się ponadto płyta „American Prayer”, która zawiera podkład muzyczny do recytowanych przez zmarłego wokalistę własnych wierszy. Rok 1991 przyniósł film fabularny „The Doors” w reżyserii Olivera Stone’a, w którym w rolę Morrisona wcielił się Val Kilmer, jednak muzycy nie byli z tej wizji zadowoleni. Do najsłynniejszych utworów The Doors należą między innymi „Raiders of the storm”, „The end”, „People are strange”, „Break on through” i „Light my fire”. Skład zespołu, poza Morrisonem, tworzyli perkusista John Densmore, gitarzysta Robby Krieger i klawiszowiec Ray Manzarek.

Elvis Presley

Elvis Presley a właściwie Elvis Aaron Presley który urodził się 8 stycznia 1935 roku w w East Tupelo. Elvis zapoczątkował rock and rolla. Z pewnością jego postać jest jedną z najbardziej rozpoznawanych postaci XX wieku. Presley urodził się w ubogim domu, jako dziecko uczestniczył w śpiewach chóru kościelnego. W 1954 roku nagrał pierwszy singiel o nazwie „That’s All Right Mama”, był to hit miejskich rozgłośni radiowych a jego popularność ciągle rosła. W 1955 roku podpisał kontrakt z pułkownikiem. Elvis był jednym z najlepszych muzyków z USA. W 1967 r. ożenił się z Priscillą Beaulieu z którą zapoznał się w czasie swojej służby wojskowej. Presly dawał koncerty aż do swojej śmierci. Zmarł na atak serca ponieważ brał coraz więcej leków nasennych, anty-sterowych i anty-depresyjnych. Gdy rozwiódł się z zoną nałożył sobie mordercze tempo koncertowania dlatego zażywał dużo leków od których się uzależnił. Elvis z pewnością pozostanie najbardziej rozpoznawalną postacią przyszłych lat chodziarz nie żyje pamięć po nim pozostanie.

Jimmy Hendrix

Kiedy murzyński gitarzysta prezentujący nową, ostrą rockową muzykę Jimmy Hendrix występował ze swoim zespołem przed ulubioną grupą nastoletnich amerykańskich dziewcząt – The Monkees, jego fanki płakały z przerażenia. Później, dzięki występowi na Monterey Pop Festival (to właśnie z niego pochodzi słynna scena filmowa z podpaleniem gitary) z miejsca awansował on na szczyt, zaś udział w festiwalu Woodstock, gdzie jego wersji narodowego hymnu („The Star Spangled Banner”) towarzyszyły udawane przez gitarę odgłosy latających w Wietnamie helikopterów i serii oddawanych z broni palnej, zagwarantował mu stałe miejsce w historii muzyki. Najpopularniejsze przeboje Hendrixa, takie jak „Voodoo Chile”, „All Along The Watchtower” czy „Crosstown Traffic”, do dziś cieszą się ogromną popularnością. Na czwartej płycie Hendrixa, koncertowej „Band of Gypsys”, widać wyraźny zwrot w muzyce artysty w stronę jazz-rocka i inspirację brzmieniami latynoskimi. Doskonale zapowiadającą się karierę przerwała śmierć muzyka, spowodowana przedawkowaniem przez niego narkotyków. Obecnie we Wrocławiu co roku bity jest rekord świata w ilości gitarzystów grających na scenie ten sam utwór. Jest to oczywiście największy klasyk Hendrixa – „Hey Joe”.

Muzyka biesiadna

Lubiane przez osoby starsze, ale nie chodzi mi tutaj już o osoby w podeszłym wieku, chociaż ci także będą na pewno ją lubić. Muzyka biesiadna jest to taki rodzaj muzyki, który bardzo często możemy usłyszeć na weselach i innych imprezach. Bardzo często można ją tam spotkać, ponieważ jest to muzyka bardzo wesoła i bardzo skoczna. Można ją także często słyszeć na weselach, ponieważ właśnie jednym z rodzajów muzyki biesiadnej są właśnie przyśpiewki. Przyśpiewki weselne jest to bardzo dobry sposób, aby zadowolić gości weselnych, gdy zaczyna się robić troszeczkę nudno. Jest bardzo dużo różnego rodzaju przyśpiewek weselnych, ale we większości z nich głównym tematem są państwo młodzi a dokładniej to, co maja zamiar zrobić. Muzyka biesiadna jest bardzo podobna do muzyki Disco Polo, ale różni się tym, że muzyka biesiadna jak sama nazwa wskazuje jest grana szczególnie często na różnych biesiadach. Są to najczęściej jakieś miłe spotkania rodzinne w bardzo miłej atmosferze. Muzyka biesiadna jest to typ wyjątkowo skocznej muzyki.

Michael Joseph Jackson

Michael Joseph Jackson urodził się pod koniec lat 50-tych ubiegłego wieku. Amerykanin, wokół którego były kontrowersje, stał się dużą częścią muzycznego świata. Michael doczekał się trójki dzieci. Artysta ten jest uważany jako jeden z najlepszych estradowych wykonawców. Jest on człowiekiem który spopularyzował ruchy typu robot czy moonwalk. Jackson nadał bardzo ważne znaczenie teledyskom które nabrały siły w tamtych czasach i spopularyzowały rynek muzyczny. Jako jeden z nielicznych artystów muzyki pop zgromadził poparcie stacji telewizyjne MTV pomagając jej wyjść do większej liczby ludzi. Swoją karierę muzyczną rozpoczął w wieku 7 lat śpiewając w rodzinnym zespole. Karierę solową rozpoczął w roku 1979. Po rozpoczęciu kariery wydał album o nazwie „Thriller” który przekroczył ponad 104 miliony sprzedanych egzemplarzy. Piosenkarz ten słynie tez z wielu operacji nosa, uszu, twarzy i z zmiany koloru skóry. Mimo wielu kontrowersji na jego temat Michael Jackson nie wątpliwie jest był i będzie królem muzyki pop choć wielu ludzi za niego go nie uważa.

Dan Balan

Dan Balan urodził się w lutym pod koniec lat 70-tych ubiegłego wieku w miejscowości Kiszyniowa w Mołdawii. W wieku 15 lat wyjechał do Izraela gdzie jego ojciec został ambasadorem. Tan uczęszczał do szkockiej szkoły średniej im. Tabeetha. Po skończeniu szkoły średniej studiował prawo. W 1998 roku przestał śpiewać sam i stworzył utwór „Ode mnie” który okazała się hitem. Wkrótce potem wydał własny album o nazwie „Dar unde esti”. Album stworzył wraz z swoim kolega Petru Jelihovschiim z którym potem założył sławny na cały świat zespól O-Zone. Zespół ten został założony w 1998 roku. W 2003 roku wydali album na którym znajdował się był kawałek lat 2003/2004 o tytule „Dragostea din tei”. Zespół zaczął się rozpadać w 2005 roku, lecz Dan i Arsenie zagrali kilka koncertów w Kraju Kwitnącej Wiśni, po czym zakończyli działalność. Po rozpadzie poprzedniej ekipy wokalista założył nową o nazwie Balan. Zespół miał 3 członków: Igor Buzurnic, Alex Calancea i Ghena Barbu. W ubiegłym roku piosenkarz jako Crazy Loop nagrał kawałek o takim samym tytule który także stał się hitem.

Początki muzyki rockowej

W latach pięćdziesiątych na scenach muzycznych panowała niepodzielnie muzyka rock’n’rollowa. Nowe pokolenie potrzebowało jednak własnego stylu – nim właśnie stał się rock, który pojawił się na samym początku nowej dekady. Wtedy właśnie swoją działalność zaczynały kolejne zespoły, których muzyka miała więcej wspólnego z indywidualnie pojmowanym bluesem, niż z rock’n’rollem, takie jak The Animals, The Beatles, The Rolling Stones, czy The Kinks lub The Who. Ich brzmienie i kompozycje, które początkowo opierało się na przysłowiowych trzech akordach, powoli stawały się coraz bardziej rozbudowane, czerpiąc z muzyki folkowej, klasycznej, z jazzu lub z rytmów etnicznych. Później pojawiły się takie gatunki jak bluesrock (Cream), hardrock (Led Zeppelin), folkrock (Jethro Tull) czy rock progresywny (King Crimson). Na fali rewolucji dzieci-kwiatów popularne stały się takie gwiazdy jak Bob Dylan, Joni Mitchell czy Leonard Cohen, zaś festiwale rockowe, takie jak na polach Woodstock czy na wyspie Wight, zaczęły przyciągać nawet po kilkaset miłośników muzyki. Jednocześnie jednak wiele młodych gwiazd, przed którymi droga do wieczności stała otworem, padło ofiarą własnej sławy, sięgając po narkotyki i alkohol. Przyjrzyjmy się tym gwiazdom, które wyznaczyły muzyczną drogę lat sześćdziesiątych.