Monthly Archives: Marzec 2013

Madonna

Madonna, czyli Madonna Louise Veronica Ciccone urodziła pod koniec lat 50-tych w Bay City. W 1977 roku przeprowadziła się do Nowego Jorku by podbić rynek muzyczny jako piosenkarka i tancerka. Za młodu by zarobić na czynsz pozowała do zdjęć (niekiedy nago) jako fotomodelka. Po przylocie do Paryża Madonna poznała swojego przyszłego chłopaka Dana Gilroya z którym założyła zespół o nazwie Breakfast Club. Najciekawsze w tym układzie jest to, że Madonna nie śpiewała tam lecz grała na perkusji lecz szybko się zorientowała, że to nie dla niej i zaczęła karierę wokalną. W latach 80-tych Madonna była sławną piosenkarką i bardzo cieszyła się z olbrzymiej sprzedaży swoich płyt w tym czasie. Madonna jest postacią dość kontrowersyjną świadczy o tym na przykład wydany jej sex-album który promował album muzyczny „erotica”. W zeszłym roku Madonna na potrzeby reklamy zaprojektowała ubrania dla firmy H&M nazwano ją M by Madonna kolekcja okazała się przełomem i osiągnęła zadziwiającą sumę sprzedaży 15mln dolarów.

Reggae

Reggae swój początek ma w Jamajce, gdzie urodził się w okolicach lat pięćdziesiątych. Te lata są uznawane za te, w których reggae zaczęło w końcu wychodzić spod ziemi. Jednak jej prawdziwy boom miał miejsce w roku 1962, kiedy to Jamajka zyskała niepodległość. Jest to najbardziej charakterystyczny nurt muzyczny jamajskiej kultury.Reggae zrodziło się z pewnych walk producenckich, które odbywały się na ulicy Kingston. Za najważniejsze persony w tej dziedzinie uważa się „Dukea”, „Reid” oraz najbardziej znany ze wszystkich „Clement „Coxsone” Dodd. Były to walki na tak zwane rhythm and bluesowe rytmy. A najbardziej słuchanymi wykonawcami w tym okresie byli Lloyd Price, The Coasters, The Platters oraz La Verne Baker. I już w 1962 roku zostało utworzone legendarne dzisiaj Studio One. Podczas walk o niepodległość do Jamajki zaczęli zjeżdżać inni utalentowani muzycy, którzy uciekli do innych krajów kilka lat wcześniej. Głównym założeniem tego gatunku muzycznego była walka ze złem, szczególnie z dyskryminacjami rasowymi, oraz szerzeniem ogólnie pojętego pokoju. Muzyka ta była utożsamiana bardzo często z rastafanizmem, co jedni wykonawcy krytykowali, a inni chwalili. Za największego muzyka reggae uważa się Boby’ego Maryleya.

Radia internetowe – cieszą się popularnością?

Internet to cud techniki – jeden z wielu oczywiście. Może nawet całkiem nie słusznie nazywany cudem, jednak fakt, faktem ale najwięcej osób korzysta z Internetu. No i z telefonu jeszcze. Ale przejdźmy do rzeczy. Internet to źródło wszelakiej wiedzy i informacji. Internet to również miejsce rozrywki. Między innymi bardzo ważną rzeczą w „dziale internetowym rozrywka” są radia internetowe. Bardzo dobry pomysł na rozpowszechnianie muzyki, zarówno komercyjnej jak i bardzo mało znanej – alternatywnej. Radia internetowe mają dosyć sporą popularność, bardzo wiele osób lubi włączyć sobie siedząc przy komputerze jakieś ciekawe przeboje, i co najważniejsze lista odtwarzania nie jest uzależniona od tego co mamy na komputerze, ale jest bardzo różnorodna. To rzutuje bardzo pozytywnie na radia internetowe. Ważne jest, że możemy dowolnie przebierać w kanałach radia internetowego. Możemy wybierać sobie gatunek muzyczny jaki lubimy najbardziej i słuchać konkretnie takiej muzyki, albo możemy wybrać kanał ogólny gdzie jest wszystko zmieszane ze sobą. – Decyzja zleży już od słuchacza, czyli od nas samych.

The Beatles

The Beatles to zespół który powstał w 1960 roku. Śpiewali oni głównie muzykę rokową i pochodzili z Liverpoolu. Zespół ten istniał już wcześniej od 1957 roku ale pod inna nazwą a mianowicie The Quarry Men. Niestety zespół ten zakończył swoja działalność 10 lat po powstaniu czyli w roku 1970. W sumie w zespole było sześciu członków. Zespół prawdziwy sukces odniósł w składzie: John Lennon, Paul McCartney, George Harrison, Ringo Starr. Ich pierwszy album został nagrany w roku 1963 i nosił nazwę „Please Please Me”. Na płycie tej była również piosenka o takim samym tytule jak album kompozycji Lennona która stała się hitem zespołu. Na koncerty beatlesów zjeżdżały się tłumy młodzieży. Beatlesi oddali jeden ze swoich utworów, Rolling Stonesom który okazał się ich hitem „I Wanna Be Your Man”. Zespół ten z roku na rok tworzył coraz bardziej dojrzałą i ambitniejszą muzykę. Kompozycja Yesterday którą jeden z członków zespołu usłyszał w śnie była jedną z najczęściej słuchanych w radiu piosenek. Koncertowali w Europie, Ameryce, Azji, Australii niestety nigdy nie dojechali do Polski.

The Who

Angielski zespół The Who powstał w 1964 roku i do 1978 roku, czyli do śmierci perkusisty Keitha Moona, był jedną z najważniejszych gwiazd na scenach rockowych całego świata. Przyczyniła się do tego między innymi ogromna charyzma jego członków – oprócz uznawanego z jednego z najwybitniejszych perkusistów Keitha Moona byli to wokalista-aktor Roger Daltrey, gitarzysta Pete Townshend oraz basista John Entwistle. Dwaj ostatni muzycy grali również na instrumentach klawiszowych. Już pierwszy przebój grupy pozwolił jej przejść na stałe do historii rocka – utwór „My Generation”, z szokującym jak na ówczesne czasy tekstem „I hope I die before I get old”, czyli „mam nadzieję umrzeć, zanim się zestarzeję”. Kolejne piosenki, takie jak „Pinball Wizard” z pierwszej rock-opery „Tommy”, czy „Baba-o-Riley” lub „Won’t Get Fooled Again”, do dziś grane są w stacjach radiowych, a nawet wykorzystywane w czołówkach popularnej serii „Kryminalne zagadki”. Prócz „Tommy’ego” zespół nagrał też rock-operę „Quadrophenia”. Obie, podobnie jak „Listomania”, pojawiły się również w wersjach filmowych. W Stanach Zjednoczonych ogromną popularność zawdzięcza The Who występom na popularnych festiwalach – Monterey Pop Festival lub Woodstock. Zespół znany był z tego, że rozwalał swoje instrumenty po zagranych koncertach.

Bob Marley

Bob Marley a tak naprawdę to człowiek o nazwisku Robert Nesta Marley, który urodził się 6 lutego 1945 roku. Bob preferował muzykę reggae/ska. Bob Marley bardzo chciał, by zalegalizowano marihuanę. Jego zwolennicy nazwali go „pierwszą gwiazdą trzeciego świata”. Źył krótko lecz bardzo aktywnie – zmarł na przerzut nowotworu do płuc i mózgu. Nigdy nie pokazywał przed publicznością, że był na coś chory.. Początkowo Bob nie chciał zgodzić się na odcięcie palca u stopy w której wykryto czerniaka złośliwego i który był skutkiem śmierci, mimo przekonań Marleya do amputacji i tak doszło. Bob miał 10 dzieci z swoich poprzednich związków a 3 adoptował od swojej żony Rity. Doczekał się wydania 14 albumów z zespołem „The Wailers” i 11 albumów jako „Bob Marley & The Wailers”. Bob bardzo się poświęcał Rastafari z czego był ogólnie znany. Bob jako rastafarianin używał marihuanę jako swoją świętość. Marihuana jako część jego życia była uwidoczniona w jego piosenkach. Uważam go za jednego z najlepszych piosenkarzy w historii.

Heavy Metal

Ciężka muza, której słucha bardzo wiele młodzieży wchodzącej w wiek dojrzewania nazywa się, heavy metal. Jest ona określana kilkoma nazwami niektóre z nich to na przykład heavy metal, metal, ciężka muza bądź czarna muza. Ten ostatni przydomek zawierający przymiotnik czarna ma oznaczać to, że taka muzyka to jest właściwie sieczka a nie muzyka. Bardzo wielu wokalistów bądź całe zespoły wykonujące tą muzykę niestety nie są chrześcijanami bądź katolikami. Bardzo wielu z nich jest wiary satanistycznej. Aby taki zespół mógł bardzo dobrze funkcjonować, czyli mieć dużo koncertów, wiele fanów i fanek a także, aby dużo zarabiali na tym, co robią muszą mieć bardzo różne kreacje. Najbardziej znanym z przebrań i kostiumów zespołem jest zespół pochodzący z Finlandii, który nazywa się Lordi. Wystąpili oni także na festiwalu Eurowizja, w którym to wygrali bezsprzecznie. Jednak oni nie wykonują typowego heavy metalu, ale śpiewają Rocka. Heavy metal sam w sobie jest muzyką bardzo burzliwą i idealnie pasującą do zbuntowanego nastolatka w wieku dojrzewania.

Programy muzyczne – coraz więcej na rynku.

Na rynku telewizyjnym pojawia się coraz więcej programów muzycznych. Widocznie ludzie uwielbiają oglądać teledyski oraz słuchać muzyki poprzez właśnie telewizor. Swojego czasu służyły do tego wyłącznie radia, a teraz? Muzyki słuchamy wszędzie oraz dzięki wszystkiemu. Radia, odtwarzacze płyt CD, MP3, telewizory, komputer, wszystko co ma głośniki i jakieś wejście audio(może być nim również Internet). Niestety muzyka puszczana w telewizyjnych stacjach muzycznych jest muzyką bardzo komercyjną. Większość „artystów” nagrywał właśnie po to, aby stać się sławnym i pokazać się w telewizji. Niestety nie jest to dobre dla słuchaczy. Nikt nie lubi tandety, a bardzo wiele właśnie takich piosenek nadawanych jest w stacjach muzycznych. Niestety nic nie można zrobić, gdy w grę wchodzą naprawdę duże pieniądze. Konsumenci(słuchacze) są w naprawdę kiepskiej sytuacji, ponieważ na listach przebojów widnieje tylko to, co ma widnieć według producentów. A to jest naprawdę przykre. Warto czasem odejść od telewizora i pójść do sklepu muzycznego i przeszukać półki. Często znajdziemy tam wiele lepsze melodie niż moglibyśmy usłyszeć w telewizji.

Muzyka kościelna i patriotyczna

Muzyka, którą możemy usłyszeć w kościele, ale nie tylko nazywa się muzyką kościelną. W tym samym punkcie będziemy rozpatrywać także muzykę patriotyczną, ponieważ oby dwa typy mają ze sobą wiele wspólnego. Jednak najpierw muzyka kościelna. Do tego typu muzyki jak sama nazwa wskazuje należy muzyka, którą możemy usłyszeć w kościele. Zaliczają się do niej piosenki o zabarwieniu religijnym, w których modlimy się w sposób śpiewany a także różnego rodzaju psalmy. Muzyka kościelna jest zazwyczaj śpiewana i grana przez organistę, lecz czasami śpiewa ją ksiądz, chór albo wierni. Muzyka patriotyczna jest to taki typ muzyki, w której głównie chodzi o nasze państwo. Możemy taką muzykę usłyszeć w kościele, ponieważ w wielu z nich modlimy się o naszą ojczyznę lub dziękujemy, że ją mamy. Muzyką patriotyczną jest także nasz hymn narodowy. Pieśni patriotyczne śpiewa się na apelach i różnego rodzaju uroczystościach związanych ze świętami narodowymi. Wtedy też przy akompaniamencie takich piosenek wysoko postawieni w państwie osoby składają kwiaty pod pomnikami.

Rock

Ten nurt muzyczny jest najbardziej agresywny ze wszystkich w różnych względach. Jego skład jest dość skomplikowany, bo wchodzą w niego elementy rock and rolla oraz rhythm and bluesa. Można sklasyfikować ten gatunek w bardzo różnych kategoriach, jednakże nie jest to hermetyczny gatunek. Od dłuższego czasu rocka miesza się ze wszystkimi nurtami muzycznymi, takimi jak blues, jazz, a nawet w ostatnich czasach zdarzają się udane miksy z nowoczesnym techno oraz disco.Za pierwszego wykonawcę polskiego rocka, który działał we wczesnych latach sześćdziesiątych, uważa się Franciszka Walickiego. Zyskał on dumne miano Ojca Polskiego Rocka. To właśnie dzięki niemu działały we wcześniejszych latach takie legendarne zespoły jak Rythm and Blues, Breakout, SBB oraz Czerwono-Czarni.Ze względu na bardzo zróżnicowane elementy tego gatunku muzycznego bardzo ciężko jest umieścić rocka w jednej szufladzie nie korzystając z innych nurtów. Dlatego też bardzo często spotykane są przeróżne jego odmiany, takie jak punk-rock, ghotic-rock.

Złote lata

Pierwsze sukcesy rocka progresywnego pojawiły się wraz z debiutem Franka Zappy oraz wydaniem przez Beatlesów słynnego Sierżanta Pieprza. Ich tropem podążyły m.in. takie grupy jak The Moody Blues i Procol Harum w Europie, oraz Iron Butterfly w Stanach Zjednoczonych. Szczyt popularności gatunku przypadł na pierwszą połowę lat siedemdziesiątych. To wtedy powstały najważniejsze płyty rocka progresywnego, takie jak „In the Court of the Crimson King” i „Red” King Crimson, lub „Dark Side of the Moon” Pink Floyd, a czołowe zespoły grywały na stadionach dla kilkudziesięcznej publiczności. Genesis, wówczas jeszcze z Peterem Gabrielem w składzie, na koncertach sięgał po rekwizyty teatralne, tworząc na scenie prawdziwe spektakle. Po estetykę rocka progresywnego sięgały czołowe gwiazdy głównego nurtu rocka – Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath lub Queen. Gatunek, któremu zarzucano pompatyczność i nadmierne przeintelektualizowanie, niemal całkowicie wymarł wraz z nastaniem rewolucji punkowej. Zespoły progrockowe albo zamknęły się w swoich ramach, tworząc jeszcze bardziej skomplikowaną, nastawioną na coraz węższe grono słuchaczy muzykę, albo zwróciły się w stronę popu.

Inspiracje

Eksperymenty z elekronicznym brzmieniem stanowiły podwaliny niejednego nurtu muzycznego – jak krautrock, spacerock, czy postrock. Wraz z symfonicznymi aranżacjami, muzycy przemycali do swoich utworów elementy kompozycyjne zaczerpnięte z muzyki klasycznej. Często też sami posiadali solidne wykształcenie w tym kierunku. Rock progresywny charakteryzuje się też wirtuozerią reprezentujących go wykonawców. Nic dziwnego – to właśnie najlepszych instrumentalistów ciągnie do rozbudowanych form muzycznych i łamania konwencji. Prócz elektroniki i wpływów klasycznych, rock progresywny czerpie obficie inspiracje z jazzu i folku. Znanymi przedstawicielami jazzrocka (tzw. fusion) są np. Frank Zappa, Colloseum i Mahavishnu Orchestra. Muzykę mocno zbliżoną do rocka progresywnego nagrywał nawet Miles Davis. Wpływy folkowe, zarówno w kompozycjach, jak i stosowanym instrumentarium, można odnaleźć choćby u Jethro Tull – symbolem grupy i całego gatunku stał się rysunek przedstawiający brodatego lidera grupy grającego na flecie poprzecznym. Charakterystyczną, choć nieobowiązkową cechą rocka progresywnego są też teksty, często zawierające filozoficzne i religijne treści, lub sięgające po inspiracje fantastyką i mitologią. Przykładem może tu być choćby płyta „Tales From Topographic Oceans” grupy Yes, której treść stanowi streszczenie zawartej w książce „Autobiografia jogina” mistycznej filozofii shastrick, obejmującej wszystkie aspekty życia. Każdy z czterech dwudziestominutowych utworów na dwupłytowym albumie przedstawia jeden z aspektów tej filozofii.

Muzyka komercyjna – nienawiść słuchaczy.

Czy faktycznie muzyka komercyjna może wywołać nienawiść u słuchaczy? Czy faktycznie może być ktoś, kto zwyczajnie nie nawiedzi komercji i gdy widzi kapele grające dla pieniędzy wymiotować mu się chce i rzygać? Otóż tak, przedstawię wam jeden przykład młodego didżeja, który nie znosił komercyjnej muzyki, a na każdy dźwięk czegoś co przypominało mu utwory grane w telewizji zwyczajnie rzucał się i wściekał. Osoba ta była młodą, ambitną i całkiem zaradną postacią. Miała dosyć ciekawe hobby: tworzenie muzyki. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby osoba ta potrafiła tolerować inne gatunki muzyczne oraz poszczególne utwory grane w mediach. Niestety człowiek ten, był na tyle zwariowany, że mdliło go na samą myśl o utworach komercyjnych robionych dla pieniędzy. Wściekał się gdy ktoś mówił o graniu dla kasy… Można było to nawet uznać za symptom jakiejś choroby psychicznej ale nie. On po prostu był niedowartościowany jak się okazało później. Udało mu się przebić i został sławnym didżejem. Dostawał kupę kasy za to, że zagra to na jednej, to na drugiej imprezie. Zmienił się jego pogląd, ponieważ nie uważał już tego za komercyjność, ale zwykły zawód. Dziwne?