Monthly Archives: Luty 2013

Trudne lata osiemdziesiąte

Paradoksalnie, to właśnie koniec dominacji muzyki punkowej zakończył pasmo sukcesów ostatniej z wciąż walczących grup progresywnych lat siedemdziesiątych. Po wydaniu swojej najlepszej płyty „Moving Pictures”, kanadyjski Rush zwrócił się w kierunku mniej skomplikowanych brzmień, oddalając się stopniowo od tego, co spowodowało ich wcześniejszy sukces. Jednak gdy na scenie muzycznej pojawiły się tanie syntezatory, które zastąpiły drogi sprzęt stosowany przez progrockowych muzyków, wraz z nurtem new romantic i elektroniczną muzyką dyskotekową pojawiły się pierwsze młode zespoły, wzorujące się na mistrzach gatunku sprzed dziesięciu lat. Najważniejszym z nich okazał się oczywiście Marillion. Choć muzykom niejednokrotnie zarzucano wtórność w stosunku do Genesis, powołując się na zbieżność niektórych rozwiązań muzycznych oraz ekspresyjność wokalisty Fisha na scenie, szybko zdobył popularność wśród fanów gatunku. Znacząco pomógł w tym komercyjny sukces płyty „Misplaced Childhood”, z której pochodzą hity „Kayleigh” oraz „Lavender”. Za Marillion podążyli inni. Czołówkę nowego nurtu tzw. rocka neoprogresywnego utworzyły kapele Pendragon, IQ i Twelfth Night. Ich muzyka daleka była od zarzucanego wielkim poprzednikom przemądrzania się – była inteligentna, ale jednocześnie łatwo wpadała w ucho, a mądre teksty były mimo wszystko dostępne dla szerszego grona odbiorców.

Wstęp

Muzyka ma różne zastosowania tego nie da się ukryć. Muzyki nie da się opisać prostymi słowami, ponieważ niewiadomo gdzie bierze swój początek, ani jak to prosto wytłumaczyć. Muzykę stosuje się w bardzo wielu dziedzinach. Niektórymi z nich są na przykład relaksowanie się przy muzyce spokojnej lub klasycznej, która jest miła dla ucha, bądź przeciwieństwo tego czynu, czyli wyładowanie się przy ciężkiej muzyce Heavy metalu. Muzykę wykonuje jedna osoba, co jest bardzo rzadko spotykane chyba, że śpiewa akapella, czyli że bez udziału instrumentów. Najczęściej jednak można spotkać zespoły muzyczne, w których gra około pięć czasami do siedmiu osób. Innym rodzajem zespołów muzycznych są chóry i orkiestry. Są one do siebie przeciwieństwami. Piszę tak, ponieważ chóry są to zespoły z dużą ilością członków bądź śpiewaków. Jednak w chórze nie ma żadnych instrumentów i słychać tylko sam głos śpiewających. W orkiestrze podobnie jak w chórze jest wiele osób uczestniczących, lecz nikt tam nie śpiewa tylko słychać samą muzykę wydobywającą się z instrumentów.

Czym jest rock progresywny?

Rock progresywny pojawił się w końcu lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku, wraz z rozwojem techniki muzycznej, jako realizacja dążeń artystów ku wyniesieniu muzyki rockowej do rangi prawdziwej sztuki. Choć swoją największą popularność osiągnął w następnej dekadzie, a potem praktycznie zanikł w dobie rewolucji punkowej, wciąż stanowi inspirację dla najważniejszych rockowych zespołów, takich jak Radiohead, Tool czy Mars Volta. Wciąż też powstają nowe jego odmiany, a jego granica ulega ciągłemu rozszerzaniu, często tracąc jakiekolwiek punkty wspólne z tym, co rockiem progresywnym nazywano 30 lat temu. Co to zatem właściwie jest? Czemu skomplikowana muzyka o rozbudowanych aranżacjach i często niezrozumiałych tekstach zyskała taką popularność, by potem całkowicie ją zatracić? Czemu niektóre zespoły z kręgu rocka progresywnego starają się na siłę udziwnić swoją muzykę, zaś inne, wcale nieodległe od nich muzycznie, wręcz odsuwają od siebie progrockową etykietkę, jakby bały się skojarzenia z całym nurtem? O to spierają się wszyscy miłośnicy gatunku i nawet jego najwięksi znawcy mają z tym problemy. W tym tekście pokuszę się o jego krótką charakterystykę.

Zabawa przy muzyce klubowej.

Przeprowadzałem ostatnimi czasy ankietę na temat zabawy przy muzyce. Konkretniej pytałem ludzi, przy jakiej muzyce lubią się najbardziej bawić. Nie chcę przedstawiać tutaj konkretnych liczb, ponieważ uważam to za zbędne, po prostu przedstawię opisowo jak się sprawy mają. Mianowicie większość osób opowiadała się za muzyką klubową, współczesną, nowoczesną. Mimo wszystko, ku wielkiemu mojemu zdziwieniu, zaraz po muzyce klubowej uplasowała się muzyka disco polo. Nie mam pojęcia skąd ten wybór, jednak faktycznie sama nazwa wskazuje na zabawę na czystym polu – czy to oznacza, że ludzie lubią bawić się na polu?(to pytanie ironiczno – retoryczne). Po dokładnym przeanalizowaniu odpowiedzi uczestników ankiety, muszę powiedzieć, że polska to dosyć dziwny kraj. Nie chodzi już o zabawę przy disco polo, ale również o możliwość zabawy zupełnie bez muzyki, lub ewentualnie przy filmie przygodowym(w wypadku jakiś małych parapetówek, etc). Dziwny kraj to chyba jednak za mało powiedziane. Powinniście udać się do psychologa, ludzie 😉

Pet Shop Boys

Pet Shop Boys to zespół stworzony w 1984 roku przez Brytyjczyków Neil Tennant i Chris Lowe. Początkowo ich nazwa brzmiała West End lecz potem zmienili ją na Pet Shop Boys. Obydwoje członkowie zespołu dwa lata przed założeniem spotkali się razem w sklepie elektronicznym. W 1985 roku stworzyli utwór „West End Girls” który najpierw podbił pierwsze miejsce listy przebojów w Ameryce a potem na całym świecie. Kolejne ich utwory nie były wcale gorsze ponieważ zajmowały pierwsze top 20 list przebojów. W roku 2002 duet napisał słowa i muzykę do musicalu opartego na książce Jonathana Harleya. W 2003 roku natomiast zespół wydał płytę „PopArt – The Hits” na której znajdowały się wszytkie 33 hity które znalazły się w top 20 brytyjskiej listy przebojów. Dodatkowo w limitowanej wersji dodano 3 płytkę z mixami piosenek zespołu. W 2006 został wydany już 9 album duetu o nazwie: „Fundamental”. Do współpracy zaprosili znanego już sobie producenta Trevora Horna który pomagał im w tworzeniu albumy „Left To My Own Devices”

Style muzyczne

Muzyka jest różna każdy na pewno może znaleźć cos odpowiedniego dla siebie. Każdy rodzaj muzyki jest całkiem inny. Jest muzyka typowo taneczna i jest taka której się po prostu słucha. Słuchać muzyki można w każdej sytuacji, jaka to będzie muzyka może zadecydować nastrój lub po prostu upodobania. Główne style muzyczne: -muzyka klasyczna -reggae -blues -rock -pop -HipHop -metal -techno -muzyka alternatywna -folk -disco -jazz -trans -gotik -szanty -punk -country -dance -grunge -house -hardcore -soul Można wyróżnić również np. muzykę starą, ludową, filmową, poezje śpiewaną, piosenkę aktorską, muzykę religijną. Lecz to na pewno jeszcze nie wszystko. Muzyka daje tak wielkie możliwości swoim twórcom, że może być naprawdę różna. Szeroka gama dźwięków pozwala na osiągnięcie nie powtarzalnych rytmów i melodii. Każdy nawet bardzo krytyczny znajdzie coś odpowiedniego dla siebie. Muzyka pobudza wyobraźnię a i pozwala na cos naprawdę przyjemnego.. taniec! Muzyka zachęca nas do ruchu, zabawy oraz często bardzo zbliża ludzi. Zabawa dźwiękami niesamowicie rozwesela i poprawia nastrój. Często style muzyczne powstają dzięki charakterom jej wykonawców. Młodzież często w wyborze muzyki kieruje się modą zamiast własnym gustem. Często też się utożsamiają z danym stylem. Ukazują to ubiorem, makijażem a często nawet zachowaniem.

Muzyka klasyczna

Nostalgiczna i miła dla ucha jest oczywiście muzyka klasyczna. Jest ona nostalgiczna, ale także potrafi być i wesoła, skoczna i radosna. Wszystko to dzięki instrumentom muzycznym, które biorą udział w graniu takiej muzyki. Muzyka klasyczna jest to taki rodzaj muzyki, w którym nie ma tekstu a cała melodia jest wykonywana przez orkiestrę, która dzięki poszczególnym instrumentom potrafi podkreślić, w którym momencie danej piosenki mamy być smutni a w której weseli. Przykładem takiej piosenki, w której dzięki instrumentom i wspaniałemu pomysłowi kompozytora możemy odczuć cztery różne uczucia w jednej piosence, jest piosenka „cztery pory roku” Vivaldiego. Muzyka klasyczna jest świetnym sposobem wyluzowania i zrelaksowania się. Jednak nie wszystkim taka muzyka przypada do gustu. Szczególnie taką muzykę lubią osoby w wieku średnim bądź osoby starsze. Z taką muzyką można trochę poeksperymentować. Chodzi mi tutaj o to że jeśli leci jakaś muzyka nostalgiczna to gdy zamkniemy oczy możemy sobie wyobrazić ponury obraz a jeśli muzyka jest wesoła to obraz jest także wesoły.

Sean Paul

Sean Paul właściwie to człowiek o nazwisku Sean Paul Ryan Francis Henriques to bardzo znany muzyk preferujący dancehall opierającego się na reggae i hip-hopie. Urodził się w 1975 roku w mieście Kingston. Sean pochodzi z bardzo mieszanej rodziny łączącej w sobie: żydów, chińczyków, Jamajczyków i afrykaninów lecz sam deklaruje, że jest Jamajczykiem. Sean jest absolwentem szkoły muzycznej a gdy miał 10 lat grał na pianinie. W 2000 roku nie zadebiutował swoim pierwszym albumem o nazwie „Stage One”. W 2002 roku natomiast wydał drugi album który cieszył się większym powodzeniem „Dutty Rock” sprzedano 6 milionów razy na całym świecie. 3 lata wstecz wydał swój kolejny album pod nazwą „The Trinity” który promowały cztery single „We Be Bunin”, „Ever Blazin”, „Never Gonna Be the Same” i ostatni „Temperature”. Sean jak na razie pracował z bardzo sławnymi gwiazdami takimi jak Rihanna, 50 cent lub Jay-Z co świadczy o jego talencie i doskonałości.

Soul

Soul jest gatunkiem muzycznym strickte rozrywkowym, a jego korzenie sięgają w głąb rhythm and bluesa. Początkowo soul był właściwie jednym z elementów tego kierunku. Mimo iż wielokrotnie spisywano go na straty, okazało się, że jest on bardzo żywym nurtem i bardzo chętnie granym do dzisiaj. Podobnie jak rock jest to nurt – ojciec, spod którego wyszło bardzo wiele innych podgatunków.Najważniejsze elementy soulu to niezwykle zmienne nastroje występujące w jednym utworze. Wchodzą w to także takie elementy jak bogate brzmienia wywodzące się z R&B, wielogłosowe ornamentalne śpiewy sięgające niekiedy po gospel.Bardzo łatwo pomylić soul z R&B, jednakże są one w rzeczywistości bardzo odmienne, a najważniejsze różnice tkwią w klimacie. R&B cechuje nastawienie głównie do tańca, na parkiet, natomiast w soulu chodzi o spokojniejszy rytm, o refleksję, teksty naszpikowane są duchowymi wartościami. Często zdarzają się też zwroty do Boga. To akurat nie powinno nikogo dziwić, ponieważ soulowe zespoły często rodziły się w kościelnych chórkach, gdzie grano właśnie gospel.

Alternatywne kapele rockowe.

Mamy dwudziesty pierwszy wiek. Wszystko się zmienia i technika idzie do przodu, wraz z techniką postęp cywilizacyjny, a wraz z postępem zmieniają się style muzyczne, gusta muzyczne oraz nastawienie do muzyki. Mimo wszystko istnieje i funkcjonuje w naszej kulturze takie pojęcie tak: muzyka alternatywna. To całkowite przeciwieństwo muzyki komercyjnej. Zazwyczaj za zespoły alternatywne uchodzą wszystkie te, które nie są promowane masowo w mediach, a słucha ich niewielka garstka osób(mówiąc nie wielka, mam na myśli oczywiście paręset tysięcy osób). Przykładem takiego alternatywnego zespołu jest Happysad, który to w ostatnim czasie podbił naprawdę serca wielu polaków. W sumie może nie do końca dobry przykład podałem, ponieważ krążą pogłoski, iż właśnie ten zespół zaczyna nastawiać się na ogromne zyski z koncertowania oraz górę zaczynają brać pieniądze. – Jak będzie tego jeszcze nie wiem, tak czy inaczej ważne jest aby nie zapominać o ludziach, którzy robią coś z pasją. – tak jak właśnie happysad na początku swojej kariery.

The Rolling Stones

The Rolling Stones to zespół, który do dziś zapełnia stadiony na całym świecie. Rock’n’rollowe dinozaury – wokalista Mick Jagger, gitarzysta Keith Richards i muzycy z sekcji rytmicznej, do dziś są idolami wielu milionów miłośników rocka. Choć zespół założony został w 1960 roku, jego kariera rozpoczęła się cztery lata później, kiedy wydany został pierwszy album, zatytułowany po prostu „The Rolling Stones”. Zarówno on, jak i następne płyty, były świetnie przyjęte przez fanów, zaś agresywne (jak na tamte czasy) zachowanie muzyków na scenie coraz bardziej się podobało. O The Rolling Stones mówiło się, że to zespół, który uwielbiają nienawidzić rodzice jego fanów. Faktycznie, o ile starszemu pokoleniu podobały się niektóre ballady Beatlesów, nie byli oni w stanie przełknąć Stonesów. Między tymi grupami istniała nieformalna rywalizacja, podsycana chętnie przez promotorów. Szczególnym wydarzeniem w historii grupy był zorganizowany przez nią w Stanach Zjednoczonych festiwal, który miał według Micka Jaggera przyćmić Woodstock. Skończył się śmiercią murzyńskiego chłopaka, zamordowanego przez motocyklistów z gangu Hell’s Angels i ucieczką członku zespołów ze sceny, przed którą na dalszą część koncertu czekało trzysta tysięcy osób.

Bad Boys Blue

Bad Boys Blue to zespół utworzony w 1984 przez Tony Hendrik i Karin van Haaren. Jest to niemiecki zespół utworzony w Koloni. Zespół ten śpiewał głównie muzykę typu Pop. Zespół ten posiadał w sumie siedmiu członków z tego do naszych czasów zostało dwóch John McInerney i Carlos Ferreira. Zespół ten wydał w sumie siedemnaście albumów, około 30 singlów i 16 kompilacji. Najnowszy album grupy pojawił się w 2008 roku, nazywał się „Heart & Soul” i był promowany singlem „Still In Love”. Pierwszy album został wydany w tym samym roku co założenie zespołu i nosił nazwę: „L.O.V.E. In My Car” album ten cieszył się bardzo dużym powodzeniem w dyskotekach lecz nie osiągnął list przebojów. Zespół odniósł sukces dopiero po wydaniu drugiego albumu o nazwie „Hot Girls-Bad Boys”, wtedy to w 1985 roku Bad Boysi zawładnęli listami przebojów takimi hitami jak: „You’re A Woman”. Mimo wielu kłopotów członków zespołów i wielu zmian w 2003 roku płyta „Around The Word” zadebiutowała na 43 miejscu najchętniej kupowanych płyt.

The Doors

Lider zespołu The Doors, wokalista Jim Morrison, był prawdopodobnie pierwszym wielkim stricte rockowym przystojniakiem i najbarwniejszą postacią muzyki rockowej lat sześćdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. Po jego nagłej śmierci w 1970 roku, założony pięć lat wcześniej zespół nagrał jeszcze wprawdzie dwie płyty, lecz nie odniosły one nawet odrobinę zbliżonego sukcesu, jak jej wielkie poprzedniczki – „The Doors” (1967), „Strange Days” (1967), „Waiting for the Sun” (1968), „The Soft Parade” (1969), „Morrison Hotel” (1970) oraz ostatnia płyta zawierająca śpiew Morrisona – „L.A. Woman” (1971). Pod koniec lat siedemdziesiątych ukazała się ponadto płyta „American Prayer”, która zawiera podkład muzyczny do recytowanych przez zmarłego wokalistę własnych wierszy. Rok 1991 przyniósł film fabularny „The Doors” w reżyserii Olivera Stone’a, w którym w rolę Morrisona wcielił się Val Kilmer, jednak muzycy nie byli z tej wizji zadowoleni. Do najsłynniejszych utworów The Doors należą między innymi „Raiders of the storm”, „The end”, „People are strange”, „Break on through” i „Light my fire”. Skład zespołu, poza Morrisonem, tworzyli perkusista John Densmore, gitarzysta Robby Krieger i klawiszowiec Ray Manzarek.

Techno

Muzyka mówiona prawie wierszem aczkolwiek nie w takim stopniu, że nie ma tam najmniejszego miejsca na muzykę nazywa się właśnie muzyką techno. Napisałem, że mówi się ją prawie wierszem, ponieważ tak właśnie jest. Muzyka ta jest to także jeden z najciekawszych rodzajów muzyki, która sama w sobie ma taką budowę i takie przesłanie, że trafia od razu do serca człowieka, który jej właśnie słucha. Teksty muzyki techno są tak zbudowane, że mówią prawie zawsze o problemach życiowych człowieka. Jednak na końcu takiej piosenki zawsze powinien być morał wyciągnięty z tej piosenki i także sposób na rozwiązanie problemu w niej zawartej. Jednak niektórzy piosenkarze pisząc właśnie takie piosenki rozładowują się w pewien sposób i przelewają swoje wszystkie myśli na papier. Gdy takie myśli połączą się z muzyką, która klimatem i rytmem potrafi jeszcze podkreślić problem zawarty w tym tekście piosenkarz może odczuć ulgę, ponieważ już się rozładował i wyżalił się w pewnym sensie osobom, które słuchają jego piosenek.

Hip-hop

Hip-hop jest rozległym ruchem kulturowym, którego początek należy przypisać afroamerykańskiej społeczności oraz latynoskiej w latach siedemdziesiątych poprzedniego wieku. Początkowo był muzyką graną tylko na osiedlach, nikt nie zwracał na niego większej uwagi, jednak już na początku lat osiemdziesiątych zaczął przenikać do kultury masowej, stopniowo zyskując popularność. Istnieje pięć trzonowych aspektów tej kultury, które stanowią jej podłoże, a są to: rapowanie, beatbox, tańczenie czyli b-boying oraz DJ-owanie. W dzisiejszych czasach dodaje się to tych składników również modę, aktywizm polityczny oraz przemysł muzyczny oraz filmowy, a nawet i architekturę.Kultura hip-hopowa zrodziła się z buntu czarnoskórych mieszkańców Stanów Zjednoczonych, którzy nie godzili się na niskie standardy życia. Z czasem kultura ta przestała być domeną Murzynów, a stała się powszechnym ruchem muzycznym, za który zabrali się i biali wykonawcy. Pierwszą osobą, o której mówi się jako o protoplascie hip-hopu, jest DJ Krool Herca – stało się to w latach 1969 roku. Muzyka hip-hopowa, określana też rapem, charakteryzuje się „brutalnym” przekazem oraz dosadnym językiem.

Elvis Presley

Elvis Presley a właściwie Elvis Aaron Presley który urodził się 8 stycznia 1935 roku w w East Tupelo. Elvis zapoczątkował rock and rolla. Z pewnością jego postać jest jedną z najbardziej rozpoznawanych postaci XX wieku. Presley urodził się w ubogim domu, jako dziecko uczestniczył w śpiewach chóru kościelnego. W 1954 roku nagrał pierwszy singiel o nazwie „That’s All Right Mama”, był to hit miejskich rozgłośni radiowych a jego popularność ciągle rosła. W 1955 roku podpisał kontrakt z pułkownikiem. Elvis był jednym z najlepszych muzyków z USA. W 1967 r. ożenił się z Priscillą Beaulieu z którą zapoznał się w czasie swojej służby wojskowej. Presly dawał koncerty aż do swojej śmierci. Zmarł na atak serca ponieważ brał coraz więcej leków nasennych, anty-sterowych i anty-depresyjnych. Gdy rozwiódł się z zoną nałożył sobie mordercze tempo koncertowania dlatego zażywał dużo leków od których się uzależnił. Elvis z pewnością pozostanie najbardziej rozpoznawalną postacią przyszłych lat chodziarz nie żyje pamięć po nim pozostanie.

Disco

Zwana bardzo często muzyką dyskotekową, a to dlatego, że jej przeznaczenie odnajdywane jest właśnie głównie na parkietach. Początkowa faza histerii disco posiadała bardzo wiele instrumentów w swoich aranżacjach, ale potem, w latach osiemdziesiątych, zaczęto wykorzystywać do niej instrumenty elektryczne.W 1970 mnogość dźwięków nie była tak wielka jak dzisiaj. Dopiero w połowie tego dziesięciolecia zaczęła zyskiwać coraz większą popularność. Z każdym nowym zespołem dochodziły do tego nurtu nowe pomysły muzyczne i aranżacyjne. Co zespół, to inne brzmienie, ale na tych samych falach. W 1977 roku powstał pierwszy film traktujący o tej muzyce. Był to głośny obraz z Johnem Travoltą pod tytułem „Gorączka sobotniej nocy”. Wtedy też cały świat usłyszał o chyba największej grupie disco, nazwanej Bee Gees. W latach osiemdziesiątych, a konkretnie, na ich początku, zainteresowanie nadal było, ale już nieco słabnące. Pojawiło się w tych latach sporo młodych band, ale nie wnosiły niczego nowego, a ludzie domagali się świeżego powiewu. Upadek był nieunikniony – wydaje się, że wszystko, co można było dodać do tego gatunku, zostało dodane, a jego nowe odmiany rodziły tylko nowe zespoły. Chociaż też starsze chciały jeszcze działać, ale nie udawało im się.

Jimmy Hendrix

Kiedy murzyński gitarzysta prezentujący nową, ostrą rockową muzykę Jimmy Hendrix występował ze swoim zespołem przed ulubioną grupą nastoletnich amerykańskich dziewcząt – The Monkees, jego fanki płakały z przerażenia. Później, dzięki występowi na Monterey Pop Festival (to właśnie z niego pochodzi słynna scena filmowa z podpaleniem gitary) z miejsca awansował on na szczyt, zaś udział w festiwalu Woodstock, gdzie jego wersji narodowego hymnu („The Star Spangled Banner”) towarzyszyły udawane przez gitarę odgłosy latających w Wietnamie helikopterów i serii oddawanych z broni palnej, zagwarantował mu stałe miejsce w historii muzyki. Najpopularniejsze przeboje Hendrixa, takie jak „Voodoo Chile”, „All Along The Watchtower” czy „Crosstown Traffic”, do dziś cieszą się ogromną popularnością. Na czwartej płycie Hendrixa, koncertowej „Band of Gypsys”, widać wyraźny zwrot w muzyce artysty w stronę jazz-rocka i inspirację brzmieniami latynoskimi. Doskonale zapowiadającą się karierę przerwała śmierć muzyka, spowodowana przedawkowaniem przez niego narkotyków. Obecnie we Wrocławiu co roku bity jest rekord świata w ilości gitarzystów grających na scenie ten sam utwór. Jest to oczywiście największy klasyk Hendrixa – „Hey Joe”.

Disco Polo

Specyficzny rodzaj muzyki, w którym można by było powiedzieć, że aż czuć wieś nazywa się disco polo. Napisałem, że czuć wieś nie, dlatego że z kasety bądź płyty, z której słuchamy piosenki disco ulatnia się zapach który najbardziej kojarzy nam się ze wsią. Chodziło mi o to, że disco polo odegrało taką rolę w dawnych, lecz nie tak odległych czasach, jaką była wielka furora na różnego typu imprezach na wsiach. Ponieważ te piosenki zawierają w sobie specyficzną radość i skoczność oczywiście nie wszystkie, dlatego na różnego typu zabawach nie dało się siedzieć w kącie lub podpierać ścian, bo nogi same podrywały się do tańca. W disco polo wokalistami są zazwyczaj mężczyźni o lekko łagodnym i błogim głosem, który tylko podkreślał dobrą zabawę. Disco znane było jako gwarancja dobrej i udanej zabawy, jeżeli tylko puszczano kawałki najlepszych piosenek, które cieszyły się wielką popularnością i niektóre nawet cieszą się nią do dziś. Szczególnie muzyka disco przypadła do gustu ludziom w średnim wieku, ponieważ właśnie oni wychowywali się na tym typie muzyki.

Muzyka biesiadna

Lubiane przez osoby starsze, ale nie chodzi mi tutaj już o osoby w podeszłym wieku, chociaż ci także będą na pewno ją lubić. Muzyka biesiadna jest to taki rodzaj muzyki, który bardzo często możemy usłyszeć na weselach i innych imprezach. Bardzo często można ją tam spotkać, ponieważ jest to muzyka bardzo wesoła i bardzo skoczna. Można ją także często słyszeć na weselach, ponieważ właśnie jednym z rodzajów muzyki biesiadnej są właśnie przyśpiewki. Przyśpiewki weselne jest to bardzo dobry sposób, aby zadowolić gości weselnych, gdy zaczyna się robić troszeczkę nudno. Jest bardzo dużo różnego rodzaju przyśpiewek weselnych, ale we większości z nich głównym tematem są państwo młodzi a dokładniej to, co maja zamiar zrobić. Muzyka biesiadna jest bardzo podobna do muzyki Disco Polo, ale różni się tym, że muzyka biesiadna jak sama nazwa wskazuje jest grana szczególnie często na różnych biesiadach. Są to najczęściej jakieś miłe spotkania rodzinne w bardzo miłej atmosferze. Muzyka biesiadna jest to typ wyjątkowo skocznej muzyki.